Frankfurt Musikmesse 2009

Vorig jaar in de auto, op weg van Wiesbaden naar huis, spraken we af dat we het komend jaar, de Musikmesse aan ons neus voorbij zouden laten gaan. We waren er inmiddels al 3 jaar achter elkaar geweest en zoveel nieuws onder de zon zou er toch niet komen. Zelfs tot zo'n 4 weken geleden, waren we deze mening toegedaan.

Dit jaar lacht het geluk mij toe, zo heb ik in Februari de nieuwste DVD van Kane gewonnen en in Maart 2 vrijkaartjes voor het concert van Steve Lukather in Tivoli te Utrecht. Het was al voorspeld in mijn Chinese Horoscoop van het jaar van de Os. Een van mijn grootste wensen, namelijk een plectrum van Steve Lukather te ontvangen, kwam in vervulling en zo had ik al meer van die mazzeltjes.

Zo'n drie weken geleden keek Christine uit nieuwsgierigheid naar een korte vakantie in Duitsland en kwam terecht bij een mooi aanbod van Kras, welke een week in een net gerenoveerd 4 sterren Hotel te Wiesbaden aanbod, ingaande op 4 April.
Vanaf Wiesbaden is het slechts 45 minuten rijden met de trein naar Frankfurt, dus er begon al iets te kriebelen, echter de Musikmesse zou beginnen op 1 April en duren t/m 4 April duren, dus dat sloot niet mooi aan.

Vervolgens keek ze naar het programma van de Musikmesse, maar liet mij nog even in het ongewisse. Vervolgens ontving ik 's morgens een email, waarin ze mij onthulde, dat mijn lievelings gitaristen (let op het meervoud) op de Musikmesse aanwezig zouden zijn. Dat zouden Steve Lukather, Lee Ritenour en Larry Carlton kunnen zijn, schreef ik terug en de eerste 2 had ik goed geraden. Nu begon het al echt te kriebelen. Gibson gitaren houdt hun "artiest" tot het laatste moment geheim, laat dit nu Larry Carlton zijn.

Christine kreeg zelf de smaak pas echt te pakken, toen ook Joe Satriani genoemd werd. Daarna was het de beurt aan Al di Meola en Bernie Marsden. Ook Doug Aldrich, Paul Gilbert en Dave Mustaine werden aan de lijst toegevoegd en een paar grote namen van vorig jaar.
Toen ook nog eens een interessante Ferienwohnung op 7 minuten van het Hauptbahnhof van Wiesbaden beschikbaar bleek, hoefden we er niet lang meer over na te denken.
We hebben dezelfde dag nog geboekt.

De zus en zwager van Christine wonen in Wiesbaden, waardoor we een speciale band met die stad hebben. Bovendien is Wiesbaden een hele chique stad met fraai winkelcentrum en veel culturele bezienswaardigheden, Kurhaus, Casino, Concertgebouw, en tal van andere mooie gebouwen, van waaruit de deelstaat Hessen wordt bestuurd
In Frankfurt wordt het drievoudige van de normale prijs gerekend tijdens de Musikmesse, waar het de accommodatie betreft.

Op woensdag vertrokken we naar de Musikmesse en begonnen we aan ons draaiboek, zoals we dat thuis hadden opgesteld. Zo haasten we ons rond 10.30 uur naar de Agora Stage, een tent met 4 grote podia, waar om 11.00 uur het eerste concert van Steve Lukather en Band zou plaats vinden. We hadden een plek voor aan het podium bemachtigd en hadden een prima uitzicht op wat ons te wachten stond. Steve Lukateher maakte een verpletterende indruk en na zijn concert haastten we ons naar Lee Ritenour, die om 11.30 uur zou beginnen. We gingen er van uit dat we nu niet meer voor aan zouden kunnen staan, maar tot onze verbazing lukte het vrij makkelijk om langs de zijkanten helemaal tot aan de voorkant door te kunnen dringen.

In 1986 ging zijn concert in Jakarta aan mijn neus voorbij, toen hij één dag later dan ons vertrek zou optreden. Notabene op loopafstand van de deftige wijk waar wij logeerden.
Daar zat hij dan met zijn gitaar, met aan zijn zijde een Bassist, Drummer en Toetsenist.
Muisstil was het in de gesloten zaal van de "Festhalle", welke in zijn geheel door Yamaha in beslag wordt genomen. De grootste producent van muziekinstrumenten. Na 5 nummers zei Lee Ritenour dat zijn eerste sessie er op zat, maar dat we in de gelegenheid gesteld zouden worden om foto's te maken, handtekeningen te ontvangen en vragen mogen stellen.
Het eerste dat opviel is dat hij best klein was, zo groot als Christine ongeveer en ontzettend aardig en relaxed, dus snel foto's gemaakt en handtekening in ontvangst genomen. De volgende dag zouden we beslist weer komen en dan voorin gaan zitten.

Inmiddels was het tijd om ons naar de signeersessie van Steve Lukateher in Hall 4.2 te haasten, dus begaven we ons in die richting. Bij het passeren van de Agora Stage, kwam Steve zelf net uit de tent, waarbij ik riep: "Christine, Steve Lukather"!
Van opwinding zei ik: "Hi Steve" en inmiddels had Christine onze begroeting al op de foto staan.
Ook een paar jongens wilde met hem op de foto, waardoor het gezelschap stil viel. Op eens slaakte Steve Lukather een kreet van blijdschap en herkenning, want Lee Ritenour kwam net aan lopen. Christine heeft alles vastgelegd met de camera, want we waren de enige in hun nabijheid met de camera paraat. We gaan de foto's ook naar Steve en Lee sturen.
Het grappige is dat ze niet op de hoogte waren van elkaars aanwezigheid op de Muziekmesse.

Eenmaal bij de stand van T-Rex sloten we ons aan in de rij om een handtekening van Steve Lukather in ontvangst te nemen. Ook Steve is niet zo groot en ontzettend aardig. Van een medewerker van T-Rex kregen we ook nog een T-Shirt.
Ik liet mijn DVD met een samenspel van Steve en Lee tekenen, waarbij Steve zei, "he's my brother", I just saw him, waarbij we zeiden: "Yes, we saw it"
Ook vond hij het leuk om van Christine te horen dat ik hem 3 weken geleden bij Tivoli had zien spelen.
Eenmaal voor hem was ik best wel sprakeloos, dus ik ben blij dat hij zelf zo enthousiast was.
Daarna hebben we wat rond gelopen op de beurs en wat "goodies" verzameld.

Vervolgens hebben we ons in de richting van de Marshall booth begeven waar Doug Aldrich op zou treden. Daar stond ook onze Griekse vriend Kostas Paraskevas, (Kijk op Youtube), die heel veel gitaarhelden tot vriendenkring mag rekenen. Afgelopen Januari had hij ons geschreven, dat hij Doug Aldrich had uitgenodigd een clinic te geven op zijn muziekschool.
Hier verzamelden wij ons in een rij, om later in een besloten ruimte de sessie bij te wonen.
Christine vroeg nog voor de grap: "don't you have direct access to Doug Aldrich?"
Groot was onze verbazing toen Doug Aldrich naar buiten kwam en Kostas voor onze neus begroette en omhelsde.
Niet lang daarna konden we naar binnen waar we er getuige van waren, wat een herrie deze man kan maken. Het bleek een ontzettende aardige gozer, die ons enorm veel te vertellen had en heel veel demonstraties gaf. Hij is momenteel de leadgitarist van Whitesnake, de band rond David Coverdale. Groot talent.

De volgende dag stonden we vooraan bij Lee Ritenour, maar nu links, zodat we zijn vingers goed konden volgen. Wederom schaarden we ons om hem heen en hebben we nogmaals een foto met hem gemaakt. Ook was er tijd voor een babbeltje en werpte hij een warme blik naar Christine, toen ze vroeg of hij misschien de volgende dag van plan was "Malibu" te spelen. We hebben dat niet ingestudeerd, waarop Christine zei, u heeft nog 2 dagen de tijd. Waarop hij moest lachen....

De derde keer dat we hem zagen, zaten we weer helemaal vooraan. Hij bestudeerde het publiek en toen hij ons ontdekte, begroette hij ons met zijn ogen. Echt een hele aardige kerel, beslist geen steralure. Hij stemt zijn gitaar puur op het gehoor en corrigeert de minste toonafwijking zonder gebruik van electronische tuners.

Een andere grote naam is Joe Satriani, die zijn opwachting zou maken bij de Vox stand. Dit was op Vrijdag rond 11.00 uur. Wij waren daar al om 10.30 uur en wisten een plek vooraan te bemachtigen. Toch moesten we een stapje naar achteren om plaats te maken voor de pers, die op hun beurt weer zo aardig was een kiertje voor ons open te laten.
Hierdoor konden we Joe makkelijk zien aankomen en kwam hij vlak tegenover ons te staan.
In plaats van te spelen, kwam deze vragen van de pers en het publiek te beantwoorden.
Hij lichtte nog toe dat hij liever een gitaar in zijn hand had gehad en dat hij het niet gewend was om op zo'n klein podium te staan voor dit doel. Op zijn vraag of iemand een vraag had, bleef het stil en ook daarna gebeurde er weinig. Dus ik dacht ik steek maar mijn hand op en was meteen aan de beurt. Toen vroeg ik maar: "What strings do you use?" Nou weet iedere geinteresseerde dat hij op D'Addario snaren speelt, dus begon hij maar over de dikte en richtte zich de eerste 5 minuten tot mij. Daarna waren er vragen genoeg.
Toch gebeurde er nog iets bijzonders, want toen hij klaar was en wij er ook vandoor gingen, bleken we dezelfde kant op te lopen, omringd door bodyguards en toen hij eenmaal de roltrap opging, zwaaide hij enthousiast naar ons. Ook iemand zonder enige steralure. Echt een hele sympathieke kerel. Pas na dit gebaar kregen ook anderen hem in de gaten.

Een andere leuke ontmoeting vond plaats bij de PRS booth. Daar ging ik in de rij staan voor Bernie Marsden (Ex-Whitesnake), Al di Meola en Paul Reed Smith, de directeur-eigenaar van PRS-Guitars. Het was een aanzienlijke rij, dus was Christine al naar voren gelopen in de hoop mooie foto's te kunnen schieten van deze drie. Eenmaal bij Bernie aangekomen, zette hij de rij stil en ging uitgebreid poseren voor Christine en sprak haar vriendelijk toe, waarop hij haar een foto met handtekening gaf. Aangekomen bij Al di Meola, gebeurde exact hetzelfde. Ik was slechts een paar plaatsen opgeschoven, maar had de commotie wel bemerkt. Ik ben uit de rij gestapt en liep richting Christine. Even later stond Paul Reed Smith voor onze neus en maakte grapjes. Doordat iemand iets aan hem vroeg konden we extra lang van hem genieten. Uiteindelijk kregen we onze foto voorzien van zijn handtekening.

De volgende dag, Zaterdag, gingen we naar de akoestische afdeling. Lekker gespeeld op één van de nieuwe modellen van Martin Guitars. Dit doe ik elk jaar en met plezier. Tegen twee medewerkers van Martin, zei ik dat de snaren van de nieuwe FX-series nog moeilijk te verkrijgen zijn in Nederland en dat ik nog geen 0.10 setje heb kunnen vinden. Volgens hun duurt zo'n introductie gemiddeld 2 jaar en vervolgens zei één van hun, dat hij zou kijken wat hij voor mij zou kunnen doen. Vervolgens kwam hij terug met maar liefst 5 setjes. Ik kon me ogen amper geloven. Later gingen we naar hal 4.0 en daar ontvingen we eerst 2 zware drinkbekers van Bugera Valve Amplifiers, gevuld met gadgets en daarna krgen we maar liefst 4 zwarte T-shirts van Vintage Amplifiers. De dag begon al goed.

Daarna hebben we in de rij gestaan voor Joe Satriani, die handtekeningen ging uitdelen. We stonden tamelijk vooraan en Joe herkende Christine meteen en informeerde: "Hey, how are you today". Dat was natuurlijk heel erg leuk om door hem herkend te worden. Ter info, in Juni treedt hij op in Heerhugowaard. Daarna hebben we weer wat goodies verzameld en gingen naar de demonstratie van Geoff Whitehorn. Ook een hele aardige kerel die enorm toegangkelijk is. Je kunt hem gewoon alles vragen op elk moment. Zo kreeg ik een handtekening van hem. Hij loopt er niet mee te pronken, dat hij de gitarist is die Pete Townsend heeft vervangen bij The Who, i.v.m. een blessure, of dat hij in The Rodger Daltrey band heeft gespeeld, Elkie Brooks Band, Procol Harum, maar ook zijn eigen albums heeft uitgebracht. Echt een vintage gitarist die up to date is gebleven.

Daarna hebben we de sessie van Paul Gilbert bijgewoond in de Agora Stage. Deze heeft een aantal covers ten gehore gebracht, o.a. van The Doors, Lynerd Skynerd en Muddy Waters.
Ook deze man kan er wat van, maar mijn voorkeur gaat nog steeds uit naar Steve Lukather.
Deze was direct na Paul Gilbert aan de beurt en hebben we nog even naar ons lievelingsnummer kunnen luisteren. Daarna gingen we richting Gibson Booth, waar je een hele bijzondere Flying V van Gibson kon winnen en een Epiphone Les Paul. Onderweg zagen we Paul Reed Smith nog een partijtje gitaar spelen met Bernie Marsden.
Beide gitaren van Gibson gingen aan mijn neus voorbij, echter de eregast van het hele spektakel, was Larry Carlton en ik was de eerste die zijn gesigneerde foto in ontvangst mocht nemen.
Dit is een hele zelfverzekerde man, met een enorme uitstraling. Direct na mij was Christine en Larry was verbaasd en verheugd dat hij zich geconfronteerd zag met een vrouwelijke fan. Hij was er heel erg gecharmeerd van en liet dat duidelijk merken. Het was inmiddels rond half vijf en dat is de beste tijd om je uit de voeten te maken, wil je nog een plaatsje in de trein hebben. Bovendien stond ons een afscheidsdiner bij Rita, Christines zus te wachten.

We doen maar geen uitspraken over de Musikmesse volgend jaar, welke van 24 t/m 27 Maart plaats zal vinden. De Musikmesse van dit jaar was heel heel erg geslaagd.

Christine loopt in de wolken van Joe Satriani en ik heb ook mijn sterren van dichtbij mogen bewonderen. Yngwie Malmsteen en Joe Satriani hebben we al gezien nu nog Steve Vai :-)