Zoals gezegd zouden we naar Sampeng Market gaan in Chinatown. We werden hier afgeleverd door onze prive tuktuk chauffeur. Volgens ons niet helemaal op de juiste plek, dus raakten we verdwaald in een omgeving waar men nauwelijks Engels praat. Vaak probeer je het eerst zelf op te lossen met behulp van de map. Alle steegjes leken op elkaar, dus dan maar vragen. Zo komen wij plotseling op een weg die valt onder "Baanmol", nog nooit van gehoord, maar hier zit de groothandel. Kraampjes na kraampjes met soortgelijke artikelen. Zo is er een kiosk die verkoopt leesbrillen vanaf 10 Baht, 20 Eurocent. Vegelijkbaar met Hemakwaliteit, dus niet slecht. Christine heeft 2 brillen gekocht tezamen voor 45 Baht en ik vergrootglazen, zelfs van het type juwelier. Het mooie van verdwaald zijn is dat je op nieuwe plekken beland, die je anders gemist zou hebben. Ook vonden we een zaak die horloges verkocht, die aan trossen van 24 stuks hingen en nog nooit zoveel (mooie) horloges in zulk grote getalen gezien. We hebben er zes verschillende uit gehaald en ze zien er heel erg mooi en degelijk uit.
Bij het afrekenen bij dit soort zaken, gaat de prijs ook nog eens per aantal naar beneden.
In Bangkok wonen er Teo-chew chinezen, deze behartigen de zakenwereld in Thailand. Het toeval wil dat Christine dit Dialect beheerst, van haar vaders kant. Zodra ze ziet dat we onderhandelen met een Chinees, gooit ze al haar vaardigheden in de strijd om van de prijs af te dingen, vaak met goed resultaat. Het scheelt soms honderden Baht naar beneden.
Er is een historisch aandoend complex, "Old Siam" vanaf daar kennen we goed de weg. Hier tegen over zit de Chinese electronica markt, waar ik hele mooie stekers heb gekocht voor gitaar snoeren. Voor 15 Baht per stuk, later nog met korting. Na een dag marktbezoek hadden we er wel genoeg van, echter op verzoek van onze Thaise buurvrouw, moesten we nog zaadjes voor gewassen (kruiden) zoeken en de juiste plaats bleek de Chatuchak market oftewel "weekend markt" te zijn. Dus de volgende dag weer met Chok op stap. Kraampje snel gevonden, snel uitgezocht en gekocht, toen met de Skytrain naar Siam Paragon. Dit is het meest luxueuze warenhuis van Bangkok. Hier heb ik voor het eerst Pad Thai gegeten, het Nationale gerecht van Thailand. Hier hebben ze een Ocean World op de onderste verdieping, de grootste van Azie. We hebben hier de meest interessante vissen gezien, die ik ooit gezien heb. Er waren hele grote waterratten, groter dan een kat en hele speelse otters. Eigenlijk zie je hier combinaties van dingen die je in Europa voor onmogelijk zou houden. Een department store met een indoor pretpark (Kermis) of nu in dit geval een zeeaquarium met o.a. haaien, reuzen schildpadden, roggen, pinguins echt van alles. Ook hebben we met een bootje met glazen bodem boven de haaien gevaren en later door een glazen tunnel, het onder water voeren van de haaien gezien.
Heel indrukwekkend, een aantal luipaardhaaien, leek heel erg vriendelijk en lieve beesten.
Als laatste hebben we een 4D film gezien over prehistorische zeedieren. Dit gaat met een enorm scherm en een brilletje. Het is net zoals Dolbysurround met geluid van alle kanten. Vissen zwemmen over en langs je heen en waterplanten of luchtbubbels passeren van zo dichbij, als of je ze kunt aanraken. De film is 3D het 4D effect is je omgeving. Zo word je regelmatig door je stoel geschud en als je word geconfronteerd met een slangachtige waterdinosaurus, weet hij je in je gezicht te blazen. Onder je stoel zitten allerlei pneumatische slangen verstopt, zodat je van alle kanten wordt geblazen. Het effect wordt versterkt door de korte broek, die je hier draagt. Vandaag is het mooi weer en we gaan o.a. weer naar Pantip Plaza, waar je voor 80 Baht. 1.60 Euro, DVD's kunt laten branden. Ook hebben ze hier de nieuwste computer software, maar ook heel veel Xbox, PSP en Mac Apple, zowel hard- als software en dat voor bodemprijzen.
Prettige Zondag nog.
zondag 14 september 2008
donderdag 11 september 2008
Pantip en Platinum
Gisteren zijn we met een Tuk Tuk door een groot deel van de stad gereden op weg naar een straat, waar enorm veel muziekwinkels naast elkaar zitten en zelfs in de zijstraten. Ik heb daar flink inkopen gedaan, bij een en dezelfde winkel en de eigenaar begon zelf per artikel de prijzen te verlagen. Het is al alsof je alles koopt voor inkoopprijzen en dan gaat de prijs nog eens naar beneden. Ik heb geen gitaren gekocht, maar onderdelen om mijn gitaren op te knappen en 2 zware gitaarbeugels voor aan de muur. Maar 3 Euro per stuk en daar ging dan weer van af.
Gisteren was het mooi weer, maar vandaag is begonnen met regen. 's Morgens ontbijten we in een restaurant naast het hotel, met coupons van ons hotel. Ons hotel is tamelijk nieuw, oktober 2007 pas geopend, gevonden via tripadvisor en de recenties waren enorm positief. Alles is goed aan dit hotel, heel erg schoon en we zijn heel erg tevereden.
Na het ontbijt gingen we terug naar het hotel en toen gebeurde er iets wonderbaarlijks. De Thai lijken natuurlijk heel erg op elkaar, maar Christine vroeg plotseling aan een van de receptionistes of haar collega voorheen in een ander hotel heeft gewerkt. Deze was op dat moment bezig met andere gasten en vervolgens werd ze er bij betrokken. Christine vroeg aan haar of ze bij Forum Park Sathorn had gewerkt en haar mond viel open, waarop ze vroeg, do you recognize me?
Het bleek dus het geval te zijn. We praten over November 2005, bijna 3 jaar geleden. Hier wonen 12 miljoen of meer mensen in Bangkok, dus best wel knap om er eentje uit te pikken. We hebben bovendien in ettelijke hotels en guesthouses gelogeerd en dat sinds 1991. Ik viel zelf bijna achterover. Ik dacht eerst nog, vast een stomme vraag. Aan de andere kant weet ik uit ervaring dat ze een heel goed geheugen heeft. Komt van rijst eten en niet van aardappels, zegt ze.
Straks gaan we naar Pantip Plaza, dit is een IT warenhuis, de grootste van Zuid-Oost Azie en nu vlak bij ons om de hoek. Hier laten we DVD's branden, vooral muziek DVD's voor slechts 1,60 Euro per stuk. Platinum Plaza is een warenhuis van 7 verdiepingen met voornamelijk dameskleding, schoenen en handtassen. Hier zie je veel Locals winkelen. Dit is het voordeel van regelmatig Bangkok bezoeken, zodat we precies weten waar we moeten zijn, om onze inkopen te doen.
Morgen gaan we naar Sampeng Market in Chinatown. Hier koop je het voordeligst en je vindt er hele leuke spullen. We willen Weekend Market vermijden omdat het meestal heel erg druk en heet is. Op Sampeng Market koop je alles voor groothandelprijzen. Deze keer doen we geen sightseeing tours in de omgeving, want het weer is onvoorspelbaar en we zijn eigenlijk al bijna overal geweest. Toch blijft Bangkok boeien en het is een ideale tussenstop om andere landen te bezoeken.
Dit wordt waarschijnlijk onze laatste blog, of er moet nog een gelegenheid, of iets om te melden,
komen. We vinden het jammer dat we de taal niet spreken en we hebben hier ook nog geen vrienden. Maar we hebben al wel een prive tuk tuk chauffeur die bijzonder goed Engels spreekt. Zijn naam is Chock. Meestal nemen we de skytrain (ideaal vervoersmiddel) en rivertaxi (spannend) om naar Sampeng Market te gaan, maar nu gaan we waarschijnlijk met Chock, ook een belevenis. Vlak bij Sampeng Market is een bloemenmarkt, orchideen, jasmijn in alle kleuren en een oud aandoend gebouw, Siam City, waar het lekker koel is en genoeg te beleven.
Tot ziens maar weer
Gisteren was het mooi weer, maar vandaag is begonnen met regen. 's Morgens ontbijten we in een restaurant naast het hotel, met coupons van ons hotel. Ons hotel is tamelijk nieuw, oktober 2007 pas geopend, gevonden via tripadvisor en de recenties waren enorm positief. Alles is goed aan dit hotel, heel erg schoon en we zijn heel erg tevereden.
Na het ontbijt gingen we terug naar het hotel en toen gebeurde er iets wonderbaarlijks. De Thai lijken natuurlijk heel erg op elkaar, maar Christine vroeg plotseling aan een van de receptionistes of haar collega voorheen in een ander hotel heeft gewerkt. Deze was op dat moment bezig met andere gasten en vervolgens werd ze er bij betrokken. Christine vroeg aan haar of ze bij Forum Park Sathorn had gewerkt en haar mond viel open, waarop ze vroeg, do you recognize me?
Het bleek dus het geval te zijn. We praten over November 2005, bijna 3 jaar geleden. Hier wonen 12 miljoen of meer mensen in Bangkok, dus best wel knap om er eentje uit te pikken. We hebben bovendien in ettelijke hotels en guesthouses gelogeerd en dat sinds 1991. Ik viel zelf bijna achterover. Ik dacht eerst nog, vast een stomme vraag. Aan de andere kant weet ik uit ervaring dat ze een heel goed geheugen heeft. Komt van rijst eten en niet van aardappels, zegt ze.
Straks gaan we naar Pantip Plaza, dit is een IT warenhuis, de grootste van Zuid-Oost Azie en nu vlak bij ons om de hoek. Hier laten we DVD's branden, vooral muziek DVD's voor slechts 1,60 Euro per stuk. Platinum Plaza is een warenhuis van 7 verdiepingen met voornamelijk dameskleding, schoenen en handtassen. Hier zie je veel Locals winkelen. Dit is het voordeel van regelmatig Bangkok bezoeken, zodat we precies weten waar we moeten zijn, om onze inkopen te doen.
Morgen gaan we naar Sampeng Market in Chinatown. Hier koop je het voordeligst en je vindt er hele leuke spullen. We willen Weekend Market vermijden omdat het meestal heel erg druk en heet is. Op Sampeng Market koop je alles voor groothandelprijzen. Deze keer doen we geen sightseeing tours in de omgeving, want het weer is onvoorspelbaar en we zijn eigenlijk al bijna overal geweest. Toch blijft Bangkok boeien en het is een ideale tussenstop om andere landen te bezoeken.
Dit wordt waarschijnlijk onze laatste blog, of er moet nog een gelegenheid, of iets om te melden,
komen. We vinden het jammer dat we de taal niet spreken en we hebben hier ook nog geen vrienden. Maar we hebben al wel een prive tuk tuk chauffeur die bijzonder goed Engels spreekt. Zijn naam is Chock. Meestal nemen we de skytrain (ideaal vervoersmiddel) en rivertaxi (spannend) om naar Sampeng Market te gaan, maar nu gaan we waarschijnlijk met Chock, ook een belevenis. Vlak bij Sampeng Market is een bloemenmarkt, orchideen, jasmijn in alle kleuren en een oud aandoend gebouw, Siam City, waar het lekker koel is en genoeg te beleven.
Tot ziens maar weer
dinsdag 9 september 2008
Thuis
Thuis is nog niet in Zandvoort, maar in Bangkok, want hier voelen we ons echt het meest op ons gemak. We zitten nu weer in Big "C" een department store met een Makro-achtig karakter. Beneden is een supermarkt waar we straks tropische vruchten gaan kopen, om naar ons hotel te brengen.
We zijn vanmiddag met wederom een nieuwe Airbus van Air Asia in Bangkok aangekomen. Het heeft hier flink geregend, want de straten rond ons hotel staan blank. Gelukkig gaf de taxi-chauffeur het niet op en zette ons netjes droog op de stoep af. Even een terugblik op Kuala Lumpur. Zoals ik vorige keer heb geschreven, hebben we een bezoek gebracht aan Putrajaya, het regeringscomplex van de staat Maleisie. Hier zetelt de ministerpresident en zijn ambtenaren op een gebied van 60 Hectare. Aangezien we de enige 2 deelnemers aan deze toer waren, hadden we onze eigen auto met chauffeur/gids. Hij bracht ons eerst naar een plek waar ambachten worden uitgevoerd, zoals een kunstatelier en later een choclade farbiek. Deze laatste was heel interessant, want je mocht alles proeven en oh, wat was dat lekker. Vooral de chocolade met durian. Daar hebben we een doos van gekocht en dat was 5,00 Euro voor negen chocolaatjes. Maar daar at je wel je vingers bij op. Bij Putrajaya aangekomen werden we langs een botanische tuin geleid. Hier waren heel veel soorten vruchtenbomen, voor onderzoek, nangka (Jackfruit), aubergine, lemons en van alles en nog wat. De nangkabomen hier gaven veel vruchten i.p.v. 1 of 2 zoals in Indonesie. We hebben een boottocht gemaakt en een Moskee bezocht. Hier kregen we uitleg van een ingenieur (vrijwilliger) en deze liet ons de gelijkenissen tussen de bijbel en de Koran zien.
De volgende dag zijn we naar Malacca gegaan. 2 Uur rijden vanaf K.L. Daar hebben we het Hollandse stadhuis en plein gezien, een molen en een kerk.
Ook hebben we een bezoek gebracht aan het Chinatown van Malacca en een tempel bezocht. Mooier dan in Penang, maar wel veel gelijkenissen. Malacca is veel ouder dan Penang.
Later gingen we naar een Portugees fort, waar we veel Hollandse grafstenen uit 1600 hebben gevonden, met duidelijk leesbare namen en teksten.
Lunch was heerlijk bij een chinees restaurant, inbegrepen bij onze toer en tot slot hebben we een Portugese wijk bezocht en Portugese afstammelingen gezien. Hun huizen hebben boven de deur kruizen en/of Mariabeeltenissen.
Gisteren onze laatste dag in K.L. zijn we gaan winkelen en hebben een bezoek gebracht aan een Imax theater om een "gewone" bioscoopfilm te zien.
Het beeld was zo groot, dat als ik er voor zou gaan staan, net zo groot was als een vlieg. We zaten wel te bibberen. Niet omdat de film zo spannend was, maar vanwege de Airco. Christine d'r fleecetrui was niet eens voldoende. Er is een indoorpretpark op de 5e etage, o.a. met een rollercoaster. Dan kijk je 5 etages naar beneden en klim je tot de 10e etage. Ik dorst niet eens te kijken.
We hebben nog net Maleisische sate kunnen proberen, maar die haalt het niet bij die van Medan. De Nasigoreng die ik in hetzelfde restaurant heb geprobeerd, was wel de lekkerste tot nu toe. Kuala Lumpur is een hele mooie stad, heel veel groen, aardige mensen en veel dikkerds, maar ook mooie meisjes, echter kan niet tegen Bangkok op. In Bangkok is het aanbod van tropische vruchten overweldigend, ook op het platteland. Internet cafe's zijn er volop en eten is ontzettend goedkoop, maar vooral lekker. Hotels zijn goed en betaalbaar. Hier heb ik geen kakkerlakken gezien, maar wel in Penang en Kuala Lumpur, nog wel in 4-sterren hotels en in de supermarkten. In Bangkok kun je indoor van het ene warenhuis naar het andere, terwijl we in K.L. steeds in de buurt van ons hotel bleven en dan hebben we het wel gezien. Wel een ontzettend mooie boekenwinkel en indrukwekkende gitaarwinkel gevonden.
We zijn vanmiddag met wederom een nieuwe Airbus van Air Asia in Bangkok aangekomen. Het heeft hier flink geregend, want de straten rond ons hotel staan blank. Gelukkig gaf de taxi-chauffeur het niet op en zette ons netjes droog op de stoep af. Even een terugblik op Kuala Lumpur. Zoals ik vorige keer heb geschreven, hebben we een bezoek gebracht aan Putrajaya, het regeringscomplex van de staat Maleisie. Hier zetelt de ministerpresident en zijn ambtenaren op een gebied van 60 Hectare. Aangezien we de enige 2 deelnemers aan deze toer waren, hadden we onze eigen auto met chauffeur/gids. Hij bracht ons eerst naar een plek waar ambachten worden uitgevoerd, zoals een kunstatelier en later een choclade farbiek. Deze laatste was heel interessant, want je mocht alles proeven en oh, wat was dat lekker. Vooral de chocolade met durian. Daar hebben we een doos van gekocht en dat was 5,00 Euro voor negen chocolaatjes. Maar daar at je wel je vingers bij op. Bij Putrajaya aangekomen werden we langs een botanische tuin geleid. Hier waren heel veel soorten vruchtenbomen, voor onderzoek, nangka (Jackfruit), aubergine, lemons en van alles en nog wat. De nangkabomen hier gaven veel vruchten i.p.v. 1 of 2 zoals in Indonesie. We hebben een boottocht gemaakt en een Moskee bezocht. Hier kregen we uitleg van een ingenieur (vrijwilliger) en deze liet ons de gelijkenissen tussen de bijbel en de Koran zien.
De volgende dag zijn we naar Malacca gegaan. 2 Uur rijden vanaf K.L. Daar hebben we het Hollandse stadhuis en plein gezien, een molen en een kerk.
Ook hebben we een bezoek gebracht aan het Chinatown van Malacca en een tempel bezocht. Mooier dan in Penang, maar wel veel gelijkenissen. Malacca is veel ouder dan Penang.
Later gingen we naar een Portugees fort, waar we veel Hollandse grafstenen uit 1600 hebben gevonden, met duidelijk leesbare namen en teksten.
Lunch was heerlijk bij een chinees restaurant, inbegrepen bij onze toer en tot slot hebben we een Portugese wijk bezocht en Portugese afstammelingen gezien. Hun huizen hebben boven de deur kruizen en/of Mariabeeltenissen.
Gisteren onze laatste dag in K.L. zijn we gaan winkelen en hebben een bezoek gebracht aan een Imax theater om een "gewone" bioscoopfilm te zien.
Het beeld was zo groot, dat als ik er voor zou gaan staan, net zo groot was als een vlieg. We zaten wel te bibberen. Niet omdat de film zo spannend was, maar vanwege de Airco. Christine d'r fleecetrui was niet eens voldoende. Er is een indoorpretpark op de 5e etage, o.a. met een rollercoaster. Dan kijk je 5 etages naar beneden en klim je tot de 10e etage. Ik dorst niet eens te kijken.
We hebben nog net Maleisische sate kunnen proberen, maar die haalt het niet bij die van Medan. De Nasigoreng die ik in hetzelfde restaurant heb geprobeerd, was wel de lekkerste tot nu toe. Kuala Lumpur is een hele mooie stad, heel veel groen, aardige mensen en veel dikkerds, maar ook mooie meisjes, echter kan niet tegen Bangkok op. In Bangkok is het aanbod van tropische vruchten overweldigend, ook op het platteland. Internet cafe's zijn er volop en eten is ontzettend goedkoop, maar vooral lekker. Hotels zijn goed en betaalbaar. Hier heb ik geen kakkerlakken gezien, maar wel in Penang en Kuala Lumpur, nog wel in 4-sterren hotels en in de supermarkten. In Bangkok kun je indoor van het ene warenhuis naar het andere, terwijl we in K.L. steeds in de buurt van ons hotel bleven en dan hebben we het wel gezien. Wel een ontzettend mooie boekenwinkel en indrukwekkende gitaarwinkel gevonden.
vrijdag 5 september 2008
Kuala Lumpur
We zijn nu al 2 dagen in Kuala Lumpur. We vlogen vanuit Penang met Air Asia met een splinter nieuwe Airbus voor maar 12,50 Euro per persoon. Onze oorspronkelijke vlucht was geannulleerd, waardoor we 2,5 uur later in KL aankwamen. We werden hiervan op tijd en op 2 manieren, zowel SMS als per email, op de hoogte gebracht. We zijn nog vergeten te vertellen dat we 1,5 uur hebben vastgezeten in een straat in Penang, vanwege een tropische regenbui met onweer. We zouden even een klein wandelingetje gaan maken en bezoek brengen in een straat, waar we vroeger in 1994 gelogeerd hadden. Nog maar net de straat ingelopen op nog geen 10 minuten van ons hotel viel de regen opeens met bakken uit de lucht. Het was rond 19.00 uur dus ook de schemering viel in en het wordt daarna heel snel donker. We konden geen kant op, gelukkig zaten we wel op een goede plek waar we konden schuilen en dat duurde dan wel anderhalf uur.
In KL regende het ook heftig toen we aankwamen. Christine heeft een taxi geregeld die ons van het vliegveld naar ons hotel bracht. Het is een rit van ruim 1 uur. Ons hotel het Melia Hotel van de Melia Sol Group (Spaanse keten) is heel erg mooi en luxe. We zitten midden in de shopping area. We hebben de kamer voor de halve prijs i.v.m. de Ramadan, de vaste maand.
Tegenover ons hotel ligt een van de grootste en meest luxueuze warenhuizen, Times Square. Er is een indoor pretpark en een Imax theater. De winkels zijn heel mooi en in de kelder zit een supermarkt.
Vandaag hebben we een rit gemaakt met de Hop On Bus. Voor 38 Ringgit (7,60 Euro) per persoon brengt hij je door de hele stad langs alle bezienswaardigheden. Je kunt zo vaak in- en uitstappen als je wilt en dat gedurende de hele dag. Wij hebben de rit 2 keer gemaakt. De eerste keer zijn we uitgestapt bij de Petronas torens, een van de hoogste gebouwen gebouwen ter wereld. Heel interessant en indrukwekkend om te zien. 's avond hebben we de tour nog een keer gemaakt, alleen duurde de rit 4 uur, omdat we vast kwamen te zitten in de avondspits. Ongelooflijk, wat een drukte. We waren al wat gewend van Bangkok, waar de stoplichten wel 5 tot 10 minuten op rood blijven staan, maar waarna alles toch weer op gang komt. In Bangkok rood is rood, hier proberen ze te smokkelen, met als gevolg dat de kruisingen regelmatig geblokkeerd zijn. Maleisie is rijker en duurder dan Thailand, maar in Thailand is alles beter geregeld en zijn de transportmogelijkheden onbeperkt.
Morgen gaan we een dagtocht maken naar het regeringscentrum en overmorgen gaan we naar Malakka, waar onder andere een Nederlands Fort, kerk en stadhuis staan. Ook moet je er nog Nederlandse namen en misschien afstammelingen kunnen vinden.
In KL regende het ook heftig toen we aankwamen. Christine heeft een taxi geregeld die ons van het vliegveld naar ons hotel bracht. Het is een rit van ruim 1 uur. Ons hotel het Melia Hotel van de Melia Sol Group (Spaanse keten) is heel erg mooi en luxe. We zitten midden in de shopping area. We hebben de kamer voor de halve prijs i.v.m. de Ramadan, de vaste maand.
Tegenover ons hotel ligt een van de grootste en meest luxueuze warenhuizen, Times Square. Er is een indoor pretpark en een Imax theater. De winkels zijn heel mooi en in de kelder zit een supermarkt.
Vandaag hebben we een rit gemaakt met de Hop On Bus. Voor 38 Ringgit (7,60 Euro) per persoon brengt hij je door de hele stad langs alle bezienswaardigheden. Je kunt zo vaak in- en uitstappen als je wilt en dat gedurende de hele dag. Wij hebben de rit 2 keer gemaakt. De eerste keer zijn we uitgestapt bij de Petronas torens, een van de hoogste gebouwen gebouwen ter wereld. Heel interessant en indrukwekkend om te zien. 's avond hebben we de tour nog een keer gemaakt, alleen duurde de rit 4 uur, omdat we vast kwamen te zitten in de avondspits. Ongelooflijk, wat een drukte. We waren al wat gewend van Bangkok, waar de stoplichten wel 5 tot 10 minuten op rood blijven staan, maar waarna alles toch weer op gang komt. In Bangkok rood is rood, hier proberen ze te smokkelen, met als gevolg dat de kruisingen regelmatig geblokkeerd zijn. Maleisie is rijker en duurder dan Thailand, maar in Thailand is alles beter geregeld en zijn de transportmogelijkheden onbeperkt.
Morgen gaan we een dagtocht maken naar het regeringscentrum en overmorgen gaan we naar Malakka, waar onder andere een Nederlands Fort, kerk en stadhuis staan. Ook moet je er nog Nederlandse namen en misschien afstammelingen kunnen vinden.
woensdag 3 september 2008
Cultuur
Dit is al weer onze laatste dag in Penang. Het is ons heel goed bevallen en we hebben hier een leuke en interessante tijd gehad. Gisteren hebben we een bezoek gebracht aan het Penang Museum. We hebben daar voorwerpen gezien, die Christine herkende. Zo heeft ze van haar Oma twee zilveren filigrant hangers, dit zijn met Fenix bewerkte grote zilveren hangers, met vlinders en vogels. Volgens haar moeder gebruikte haar Oma dit als versiering voor haar bruidsbed. Tot dusver kon Christine nooit een verbeelding maken van de toepassing. Bij ons liggen ze in de vitrinekast. Hier dus in een museum en is het gebruik er van omschreven.
Hier in het hotel hebben we een hele aardige congierge, die inmiddels met ons bevriend is.
Dit hotel wordt gebruik door Fox reizen, dus we horen en zien regelmatig Nederlanders.
Dit hoort toe aan de Maleisische zijde van haar voorgeslacht. Ook heeft ze de dagelijkse klederdracht van haar oudtante gezien, samen met een sirihpit-knijper. Voor haar bracht het jeudgherinneringen naar boven.
Daarvoor waren we al naar het Engelse Fort Cornwallis geweest. Een klein Fort uit de tijd van de East Indies Company. Het gaat maar om een klein fort, maar er waren wel heel veel kanonnen, barakken, de muren, een uitkijk en lichtoren, munitiekamer en kerkje. Jammer dat het niet zo goed is onderhouden. Het kan beter.
Vandaag zijn we naar een Clan house wezen kijken van de familie: Khoo Kongsi van 150 jaar oud. Het is heel erg indrukwekkend, er is een kamer met de namen van 24 generaties. Alle afstammelingen waren hoog geschoold, universiteiten van Maleisie, Engeland en Australie. Er is ook een kamer met namen van de overledenen. Op de achtergrond wordt er boedhistische Mantramuziek gedraaid gedurende de hele dag.
Een ander huis, tegenover ons hotel, is het Cheong Fatt Tze huis, ook wel The Blue Mansion. Dit huis is o.a. gebruikt voor de filmopnames van Indochine met Catherine Deneuve. 75% Van de filmshoots zijn in Penang gemaakt. De Film speelt zogenaamd in Vietnam. Onze gids, Sally Fong, verstrekte heel veel informatie en heeft ons begeleid door een groot deel van het huis. Gelukkig wist ik aanvullende informatie over de neef van Cheong Fatt Tze, Cheong A Fie, namelijk dat deze aan ondervoeding is overleden in een Jappenkamp tijdens de Japanse bezetting. Het huis van Cheong A Fie staat in Medan en is nog steeds in gebruik.
Morgen vliegen we naar Kuala Lumpur en hopen dat de situatie in Bangkok stabiliseert. Toen daar waren hebben we er totaal niets van gemerkt, behalve op de tv.
Hier in het hotel hebben we een hele aardige congierge, die inmiddels met ons bevriend is.
Dit hotel wordt gebruik door Fox reizen, dus we horen en zien regelmatig Nederlanders.
zondag 31 augustus 2008
Food & transport
Eindelijk internet gevonden, bij ons hotel in Penang. Gisteren namiddag aangekomen in Penang. We hadden een vlucht met Air Asia voor 44,- Euro per persoon, vanaf Bangkok naar Penang met een Boeing 737-300. 2 Knappe stewardessen en een purser. Het was een oud toestel met Engels en Spaanse aanduidingen, van buiten als nieuw. Nog voor ons vertrek op het vliegveld, kwamen de zuurstofmaskers van de passagiers precies achter ons tevoorschijn en bij aankomst, direct na landen, hetzelfde maar dan bij de passagiers, precies voor ons. Konden we het tenminste van vlakbij bestuderen. Zo veel gevlogen nog nooit gezien en nu zelfs 2 keer en dat vinden we voorlopig genoeg.
Op onze laatste dag in Bangkok zijn we naar Ko Kred, een eiland op de Chao Praya River geweest. We hebben voor de bus gekozen en het werd uiteindelijk een rit van een uur en dat 38 Eurocent per persoon in een Air Cond. bus. De rit was heel erg boeiend en laat maar weer zien hoe eindeloos uitgestrekt Bangkok is. Het eindstation van bus 505 is Pakkred en vanaf hier dachten we over te steken met een pontje, echter de mede passagiers stuurden ons naar een Longtailboat. Zo'n ding met heel veel plankjes achter elkaar voor 2 personen en soms wel met een V8 motor als aandrijving. Die dingen scheuren blerrend door het water en het krijgt al gauw een James Bondfilm karakter.
Het eiland zelf vonden we nog saaier dan Marken, dus snel weer terug naar de bewoonde wereld.
Het schijnt er in de weekenden veel levendiger te zijn.
Op de eerste dag in Bangkok troffen we een bejaarde hond lang uit slapend aan op een van de trappen van het Skytrain (BTS) station bij ons om de hoek. Toen we 's avonds terug kwamen lag hij er nog, precies zo. Er leven veel zwerfhonden in Bangkok en die hebben een "hondenleven".
De volgende dag was hij er weer en kon ik hem verblijden met een knakworst en een plak ham, welke ik weggestopt heb voor hem, tijdens ons ontbijt in het hotel. De volgende dag weer en ik kreeg nog een opgestoken duim van een Thaise voorbijganger. Ik zag dat hij een tumor had in de buurt van zijn oksel, bovendien was hij al aardig op leeftijd.
Eten is nog steeds een probleem voor mij in Azie, niet voor mijn wederhelft :-) Zij vind het moeilijk kiezen tussen al dat lekkers en ik vind het ook moeilijk kiezen, want er valt niets voor mij te kiezen. Wel heb ik de befaamde Durian Bangkok gegeten, al was het maar een paar hapjes en meerdere malen Tjendol gegeten, wat in het Thais ook tjendol heet. Verder heb ik Rambutan, Duku, Longan, Djeruk Bali (Sinaasappel zo groot als een kleine voetbal) en druiven gegeten.
Ben al langs Gateaux House geweest voor de lekkerste Ice Lemon Tea en heerlijke broodjes.
Lekker ijs gegeten bij Swensen en 's avonds heerlijk Italiaans gegeten in een prachtige entourage, bij een van de meest luxueuze warenhuizen op Chidlom.
Heel veel gitaarwinkels gezien met heel veel exclusieve gitaren. We gaan daar zeker veel tijd aan besteden, zodra we weer terug zijn in Bangkok.
We hebben ons haar laten knippen. Doen we hier altijd. Je haar wordt 2 keer gewassen en een derde keer behandeld met conditioner. Heerlijke hoofdmassage en daarna ga je op de stoel, waar je of door een vrouw of een man wordt geknipt. Dit allemaal voor de prijs van 200,- baht of te wel 4,- Euro. Vorig jaar deden we het ook, een paar etages lager, maar toen kostte een "blanke" het dubbele. Als ze Christine zien denken ze dat ze Thais is, maar kan geen boe of bah terug zeggen. Haar truukje bestaat er uit met een groot bedrag te betalen, zonder verder vragen te stellen en ze krijgt altijd goederen of diensten voor de lokale prijs. De kappers bestonden uit zeer jonge lui, die uiterst bekwaam en heel erg voorkomend waren. Vakwerk!
In Penang kan ze wel haar woordje doen. Hier wonen 3 etnische groepen. De Maleiers, Chinezen en de Tamils. Christine spreekt Maleisch, Chinees en Engels, dus het lukt altijd wel. In het Maleisch is het aantal Indonesische woorden toegenomen.
Vandaag zijn we even naar het Batu Ferringhi strand geweest. Wel een groot avontuur, want we gingen met een grote bus uit de jaren '60.
Het strand zelf is niet zo bijzonder. Wel zijn er Paragliders, Jetski's en squads. Onze ogen zijn natuurlijk verwend met de mooie stranden van Thailand.
Ons hotel hier in Penang heeft een heel mooi uitzicht over de zee. We kunnen de boten zien varen. Gisteren dachten we lekker te kunnen gaan slapen, maar rond 12 uur brak er een herrie uit tot diep in de nacht. Hier werd Merdeka Day (Onafhankelijkheidsdag) gevierd. We keken door het raam en zagen fraai vuurwerk en feestvierende inwoners, die toeterend door de straten reden, vaak met vlaggen zwaaiend.
Op onze laatste dag in Bangkok zijn we naar Ko Kred, een eiland op de Chao Praya River geweest. We hebben voor de bus gekozen en het werd uiteindelijk een rit van een uur en dat 38 Eurocent per persoon in een Air Cond. bus. De rit was heel erg boeiend en laat maar weer zien hoe eindeloos uitgestrekt Bangkok is. Het eindstation van bus 505 is Pakkred en vanaf hier dachten we over te steken met een pontje, echter de mede passagiers stuurden ons naar een Longtailboat. Zo'n ding met heel veel plankjes achter elkaar voor 2 personen en soms wel met een V8 motor als aandrijving. Die dingen scheuren blerrend door het water en het krijgt al gauw een James Bondfilm karakter.
Het eiland zelf vonden we nog saaier dan Marken, dus snel weer terug naar de bewoonde wereld.
Het schijnt er in de weekenden veel levendiger te zijn.
Op de eerste dag in Bangkok troffen we een bejaarde hond lang uit slapend aan op een van de trappen van het Skytrain (BTS) station bij ons om de hoek. Toen we 's avonds terug kwamen lag hij er nog, precies zo. Er leven veel zwerfhonden in Bangkok en die hebben een "hondenleven".
De volgende dag was hij er weer en kon ik hem verblijden met een knakworst en een plak ham, welke ik weggestopt heb voor hem, tijdens ons ontbijt in het hotel. De volgende dag weer en ik kreeg nog een opgestoken duim van een Thaise voorbijganger. Ik zag dat hij een tumor had in de buurt van zijn oksel, bovendien was hij al aardig op leeftijd.
Eten is nog steeds een probleem voor mij in Azie, niet voor mijn wederhelft :-) Zij vind het moeilijk kiezen tussen al dat lekkers en ik vind het ook moeilijk kiezen, want er valt niets voor mij te kiezen. Wel heb ik de befaamde Durian Bangkok gegeten, al was het maar een paar hapjes en meerdere malen Tjendol gegeten, wat in het Thais ook tjendol heet. Verder heb ik Rambutan, Duku, Longan, Djeruk Bali (Sinaasappel zo groot als een kleine voetbal) en druiven gegeten.
Ben al langs Gateaux House geweest voor de lekkerste Ice Lemon Tea en heerlijke broodjes.
Lekker ijs gegeten bij Swensen en 's avonds heerlijk Italiaans gegeten in een prachtige entourage, bij een van de meest luxueuze warenhuizen op Chidlom.
Heel veel gitaarwinkels gezien met heel veel exclusieve gitaren. We gaan daar zeker veel tijd aan besteden, zodra we weer terug zijn in Bangkok.
We hebben ons haar laten knippen. Doen we hier altijd. Je haar wordt 2 keer gewassen en een derde keer behandeld met conditioner. Heerlijke hoofdmassage en daarna ga je op de stoel, waar je of door een vrouw of een man wordt geknipt. Dit allemaal voor de prijs van 200,- baht of te wel 4,- Euro. Vorig jaar deden we het ook, een paar etages lager, maar toen kostte een "blanke" het dubbele. Als ze Christine zien denken ze dat ze Thais is, maar kan geen boe of bah terug zeggen. Haar truukje bestaat er uit met een groot bedrag te betalen, zonder verder vragen te stellen en ze krijgt altijd goederen of diensten voor de lokale prijs. De kappers bestonden uit zeer jonge lui, die uiterst bekwaam en heel erg voorkomend waren. Vakwerk!
In Penang kan ze wel haar woordje doen. Hier wonen 3 etnische groepen. De Maleiers, Chinezen en de Tamils. Christine spreekt Maleisch, Chinees en Engels, dus het lukt altijd wel. In het Maleisch is het aantal Indonesische woorden toegenomen.
Vandaag zijn we even naar het Batu Ferringhi strand geweest. Wel een groot avontuur, want we gingen met een grote bus uit de jaren '60.
Het strand zelf is niet zo bijzonder. Wel zijn er Paragliders, Jetski's en squads. Onze ogen zijn natuurlijk verwend met de mooie stranden van Thailand.
Ons hotel hier in Penang heeft een heel mooi uitzicht over de zee. We kunnen de boten zien varen. Gisteren dachten we lekker te kunnen gaan slapen, maar rond 12 uur brak er een herrie uit tot diep in de nacht. Hier werd Merdeka Day (Onafhankelijkheidsdag) gevierd. We keken door het raam en zagen fraai vuurwerk en feestvierende inwoners, die toeterend door de straten reden, vaak met vlaggen zwaaiend.
woensdag 27 augustus 2008
Warme Douche
Hallo Allemaal,
De reis is goed en volgens plan verlopen. Op de heenweg deelden we de taxibus met een echtpaar uit Beverwijk. De echtgenote van het stel, was een Amerikaanse en praatte aan een stuk door. Maar we vonden het best gezellig en grappig. Op het laatst wisten we haar hele hebben en houwen. Het inchecken was zo gepiept en ook daarna is alles vrij vlot gelopen. Het eerste vliegtuig waar we mee vlogen was een Airbus 319. Die hebben hele lange en slanke vleugels, die nogal heen en weer flapperen. Toen we eenmaal de landing hadden ingezet, kregen we een prachtige blik op Finland met zijn uitgestrekte bossen te zien. Ook begon het vliegtuig aardig te jo...jo...en, maar kwam netjes op de baan. Het vliegveld van Helsinki is heel erg klein. Omdat ze veel bestemmingen in Azie aan doen, zagen we er ook enorm veel Aziatische passagiers. De service van Finnair valt enorm mee, maar valt uiteraard niet te vergelijken met Singapore Airlines of Cathay Pacific. Bij ons waren er 2 Thaise stewardessen aan boord i.v.m. het grote aantal Thaise passagiers.
Inmiddels zijn we al een paar uur in Bangkok. We logeren deze 3 nachten in hetzelfde hotel als vorige keer. We kennen de omgeving hier erg goed en kunnen bijna alles lopend af. De BTS Skytran is om de hoek en ook de bussen brengen ons tot voor de deur. Toen we naar MBK shopping mall gingen, begon het te regenen en onweren, tegen de tijd we er weer uit kwamen. Gelukkig konden we helemaal binnendoor, door 3 achter elkaar gelegen luxe shopping malls, zodat we weinig van de regen gemerkt hebben. Toen we gingen oversteken naar de plek waar we nu zijn, Big C, vingen we slechts een paar spetters op, als of we onder een warme douche stonden. Ik heb net 3 driekwart broeken gekocht, die hier goed van pas komen. Het is overal Sale met hoge kortingen tot wel 80%. Zelf zijn we met heel weinig bagage gekomen, dus we kunnen veel aanschaffen doen. Ben ook al bij een gitaar winkel geweest en die heeft ook uitverkoop. Zo kost een Fender Standard American Strat. (Made in Mexico) maar 350,- Euro en heb je al een goed effectpedaal voor 18.- Euro. Boss is hier ook heel goedkoop en ze hebben een Zoom multieffectepedaal voor maar 62,- Euro.
Momenteel is er een clinic aan de gang van een Japanse Gitarist, in of voor de winkel, waar wij vanmiddag waren. Zag er op papier heel goed uit.
Het eten is ook iets duurder dan voorheen, maar dan praat je over 0,10 tot 0,20 Eurocent per maaltijd. Dat is voor ons dus niet schrikbarend. Het is iets minder druk in de foodcourts dan vorige keren. Ook zie je de stad weer iets aantrekkelijker worden, door nieuwbouw en winkeltjes en/of marktplaatsjes. En de wegen zijn weer verbeterd. Ook de luchthaven wordt onder handen genomen. Thailand is een land dat voortdurend in ontwikkeling is, fijn om te zien.
Helaas is dit niet het geval met Indonesie, terwijl dit land veel rijker aan natuurschoon is en vruchtbare grond.
We gaan nu lekkere Aziatische vruchten kopen om vanavond op onze kamer te eten.
Tot volgende keer!
Tot volgende keer!
zondag 24 augustus 2008
Indonesië versus Thailand
Velen zullen zich afvragen waarom we niet naar Indonesië gaan, juist nu we zo dicht in de buurt komen. Als we aan komen in Indonesië worden we altijd door Christines beste vriendin, Rida, van het vliegveld opgehaald en 's avonds worden we weer opgehaald, nu met haar man Bennur, mijn grote vriend en met het hele gezin gaan we naar de stad om te dineren. Hier ontmoeten we dan al gauw alle vrienden, die we in de jaren hebben leren kennen. Grotendeels zijn het project ontwikkelaars, één bezit een plasticfabriek en één bezit een ziekenhuis, terwijl ze geen medische achtergrond hebben. Iedere keer komt er wel weer één of meerdere nieuwe koppels bij, waar we kennis mee maken. Ze maken deel uit van de elite van Medan en doen er alles aan om ons te verwennen tijdens ons verblijf in Indonesië.
Dat betekent opgehaald worden in luxe auto's al dan niet met chauffeur en dineren in exclusive restaurants en om de beurt wordt er getrakteerd, echter wij zijn de gasten, dus hoeven alleen maar aan te schuiven. Twee weken Medan, betekent twee weken verwend worden en als we naar Jakarta uitwijken, gaat het precies zo. Daar logeren we in luxueuse villa's en draait het weer voornamelijk om zeer uitgebreid lunchen, dineren en uitjes. De laatste keer samen kregen we een villa ter beschikking met bediendes, om een paar dagen lekker van de omgeving te genieten. Dit was in Cipanas, in de omgeving van Bandung. Je voelt jezelf ook een beetje millionair en wordt door diegene die niet beter weet, als iemand die goed in de slappe was zit aangezien. Best leuk om dit te beleven.
Zo heb ik een keer gegeten in Medan Club, members only. Bij de entree lag een gastenboek en schreef ik mijn naam, tussen die van Ingenieurs van de Koninklijke Shell, Unilever en Goodyear, om er een paar te noemen. Vorig jaar nog nam Bennur ons mee naar Simalem Resort, een project (resort) in Merek, vlak bij het Toba Meer. http://www.tamansimalem.com/web/index.php?/content/blogcategory/16/29/
Een gezamenlijk vriend van ons verzorgt de kabelbaan verbinding vanaf het resort naar het meer. Bij de ingang werden we aangehouden door een portier, niemand mocht naar binnen want het project is nog niet klaar, maar dit wisten we natuurlijk. Omdat Bennur het project zo graag aan mij wilde laten zien, pleegde hij snel een telefoontje naar die gezamenlijk vriend en zei dat hij mij heeft in zijn auto en dat we niet naar binnen mochten. Deze verzocht ons om 5 minuten te wachten op zijn telefoontje, zodat hij even de noodzakelijke maatregelen kon nemen. Prompt kwam die portier uit zijn huisje, zei steeds "sorry, sorry" tegen Bennur en zei ook dat hij geen idee had, wie hij voor de slagboom had laten staan, ha ha ha. Zo gingen we dan naar binnen en alles bekeken op ons gemak, foto's gemaakt en uiteraard van het ontzettend mooie uitzicht genoten. Op de terugweg naar Medan, gingen we langs een heel mooi luxe hotel in Brastagi en op het terras met uitzicht op de berg Sinabung (vulkaan) genoten we van onze pisang goreng met kopje thee.
Ook werd ik uitgenodigd op het kantoor van diezelfde wederzijdse vriend, Tarman, en werd ik met twee medewerkers mee genomen naar een project aan de rand van Medan, waar luxe villa's werden gebouwd in 3 fasen en waar inmiddels een professionele en volwaardige golfbaan inmiddels was gerealiseerd. Op zo'n golfcaddy rijden 2 "schone" Indonesische dames van de golfclub mee, die de heren assisteren, terwijl die alleen maar oog hebben voor het spel. Een aantal van onze vrienden hebben een woning van dit project, Royal Sumatra, aangeschaft en ons voor een verblijf bij hun uitgenodigd.
http://en.royalsumatra.com/main/main.asp
Dit is dus één van de redenen dat we Indonesië even laten voor wat het is, want een bezoek aan Indonesië is dus doorgaans heel erg intensief. De luxe en weelde is heel erg leuk, maar de éénvoud van Thailand bevalt ons eigenlijk ook heel erg goed. Heerlijk anoniem in een stad met 12 miljoen inwoners.
Dat betekent opgehaald worden in luxe auto's al dan niet met chauffeur en dineren in exclusive restaurants en om de beurt wordt er getrakteerd, echter wij zijn de gasten, dus hoeven alleen maar aan te schuiven. Twee weken Medan, betekent twee weken verwend worden en als we naar Jakarta uitwijken, gaat het precies zo. Daar logeren we in luxueuse villa's en draait het weer voornamelijk om zeer uitgebreid lunchen, dineren en uitjes. De laatste keer samen kregen we een villa ter beschikking met bediendes, om een paar dagen lekker van de omgeving te genieten. Dit was in Cipanas, in de omgeving van Bandung. Je voelt jezelf ook een beetje millionair en wordt door diegene die niet beter weet, als iemand die goed in de slappe was zit aangezien. Best leuk om dit te beleven.
Zo heb ik een keer gegeten in Medan Club, members only. Bij de entree lag een gastenboek en schreef ik mijn naam, tussen die van Ingenieurs van de Koninklijke Shell, Unilever en Goodyear, om er een paar te noemen. Vorig jaar nog nam Bennur ons mee naar Simalem Resort, een project (resort) in Merek, vlak bij het Toba Meer. http://www.tamansimalem.com/web/index.php?/content/blogcategory/16/29/
Een gezamenlijk vriend van ons verzorgt de kabelbaan verbinding vanaf het resort naar het meer. Bij de ingang werden we aangehouden door een portier, niemand mocht naar binnen want het project is nog niet klaar, maar dit wisten we natuurlijk. Omdat Bennur het project zo graag aan mij wilde laten zien, pleegde hij snel een telefoontje naar die gezamenlijk vriend en zei dat hij mij heeft in zijn auto en dat we niet naar binnen mochten. Deze verzocht ons om 5 minuten te wachten op zijn telefoontje, zodat hij even de noodzakelijke maatregelen kon nemen. Prompt kwam die portier uit zijn huisje, zei steeds "sorry, sorry" tegen Bennur en zei ook dat hij geen idee had, wie hij voor de slagboom had laten staan, ha ha ha. Zo gingen we dan naar binnen en alles bekeken op ons gemak, foto's gemaakt en uiteraard van het ontzettend mooie uitzicht genoten. Op de terugweg naar Medan, gingen we langs een heel mooi luxe hotel in Brastagi en op het terras met uitzicht op de berg Sinabung (vulkaan) genoten we van onze pisang goreng met kopje thee.
Ook werd ik uitgenodigd op het kantoor van diezelfde wederzijdse vriend, Tarman, en werd ik met twee medewerkers mee genomen naar een project aan de rand van Medan, waar luxe villa's werden gebouwd in 3 fasen en waar inmiddels een professionele en volwaardige golfbaan inmiddels was gerealiseerd. Op zo'n golfcaddy rijden 2 "schone" Indonesische dames van de golfclub mee, die de heren assisteren, terwijl die alleen maar oog hebben voor het spel. Een aantal van onze vrienden hebben een woning van dit project, Royal Sumatra, aangeschaft en ons voor een verblijf bij hun uitgenodigd.
http://en.royalsumatra.com/main/main.asp
Dit is dus één van de redenen dat we Indonesië even laten voor wat het is, want een bezoek aan Indonesië is dus doorgaans heel erg intensief. De luxe en weelde is heel erg leuk, maar de éénvoud van Thailand bevalt ons eigenlijk ook heel erg goed. Heerlijk anoniem in een stad met 12 miljoen inwoners.
zaterdag 23 augustus 2008
Taxi-rit Rome
Vorig jaar September waren we van plan om naar Praag te gaan. Tot onze reis behoorde een bezoek aan mijn schoonzusje en zwager in Wiesbaden en vandaar zouden we met een verzorgde reis naar Praag vertrekken. Echter vanwege te weinig deelnemers ging deze reis niet door.
Op zoek naar alternatieven stuitten we op een aanbod van Ryan Air, waarmee je voor € 65,- per persoon naar diverse bestemmingen in Zuid-Europa kon vliegen, dus regelde Christine nog even vlug een 5-daags bezoek aan Rome. Ze vond een leuk appartement op 300 meter van de St. Pieter Basiliek, heel prettig geprijsd en het lukte haar om deze voor ons te boeken. Aan de verhuurder heeft ze gevraagd een taxi voor ons te regelen en dat kon voor € 30,-
Eenmaal aangekomen op het vliegveld van Rome stonder er hele rijen botergele Fiats met een bordje Taxi er op, echter er stond slechts één luxe Mercedes Station, met notenhouten dashboard en daar voerde de taxi-chauffer ons naar toe, die ons had staan opwachten in de aankomsthal. We verlieten het stationsgebouw omstreeks 08.30 uur, dus nog tijdens de spits van deze metropool. Langs de weg was het een drukte van jewelste en al snel maakte de taxichauffer gebruik van zijn talent voor het vinden van sluiproutes en hebben we enorm veel straatjes doorkruisd om tot het centrum van Rome binnen te dringen. Daarna konden we gemakkelijk onze weg voortzetten en ons adres bereiken. Dit was een leuke rit om Rome te ontdekken en onderweg zagen we o.a. de nieuwste Fiat 500.
Het appartement op de 5e verdieping was heel erg schoon en keurig ingericht en we woonden midden tussen de uiterst vriendelijke bewoners van het appartementen gebouw. De verhuurder, "Gianni" was een hele aardige en rustige Italiaan van onze leeftijd. Hij heeft werkelijk heel goed voor ons gezorgd en was iemand voor wie gezondheid heel belangrijk was. Dus we kregen iedere ochtend een goed verzorgd ontbijt met een heerlijke "snee" verse warme pizza, capuccino, royale plak zelf gebakken cake, jus d'orange en een toetje.
In een paar dagen hebben we ontzettend veel gezien van Rome en het is best goed te voet te doen. Net zoals wij, liepen er talloze toeristen met plattegronden met bezienswaardigheden door de stad rond. Maar goed dat er vrijwel geen stront op de straat lag zoals in Holland, dus je kon lekker lang op de kaart gefocust blijven. Strategisch zaten we heel goed, want iedereen kon je de weg naar huis, het St. Pietersplein, wijzen. Echter we konden onze weg in Rome heel goed vinden en zijn niet één keer verdwaald.
Aan al het leuke komt een keer het eind, dus één dag voor ons vertrek heeft Christine wederom aan Gianni gevraagd een taxi voor ons te regelen. De volgende dag om 05.45 kwam Gianni, die werkelijk voortreffelijk voor ons heeft gezorgd, onze dagelijkse ontbijt brengen en toonde alle geduld van de wereld. Tijdens ons ontbijt belde de taxichauffeur aan en Gianni regelde nog even 10 minuutjes voor ons om het ontbijt te nuttigen. Daarna begaven we ons met onze bagage naar de begane grond. Gianni verrastte mij om 06.15 uur door afscheid van mij te nemen met een maffia kus. Hij omhelsde mij, drukte mij stevig tegen hem aan en gaf mij een zoen op de wang. Nog net van het warme afscheid bekomen, vielen mijn ogen op de enorm mooie Jaguar die voor het gebouw stond. Even later stapte de taxichauffeur uit de limousine en sprak Gianni toe, die een vriend van hem bleek te zijn. Vervolgens verdwenen onze kleine trolley in de ruime laadruimte en konden we plaats nemen in het luxe met leer uitgevoerde vervoersmiddel.
De chauffeur die het goed zou doen als dressman en/of playboy gaf ons een handje, stelde zich voor en zette de Jaguar in beweging. Ik wist nog niet goed wat mij te wachten stond en genoot er met volle teugen van. Zo erg zelfs dat ik niet eens op keek toen we het indrukwekkende St. Pietersplein passeerden. De straten waren leeg en al snel trapte de chauffeur het gaspedaal in op 100 km/u dwars door hartje Rome. Als ik het had geweten, had ik beslist een luier om gedaan:-)
Ik klamde mezelf vast aan mijn stoel en stond dezelfde doodangsten uit als bij de tandarts met een boor in zijn hand. Aan de andere kant was het best wel spannend. De chauffeur zelf was uiterst relaxed, terwijl hij in het donker met hoge snelheid door de stad raasde, hier en daar een stoplicht negerend. Toen ik "Nice Car" opperde, antwoordde hij "I am rich" en toonde mij zijn Rolex horloge. "Only I am almost 24 hours a day in this car".
De reis zette zich nog steeds met grote snelheid voort en op een gegeven moment meende Christine iets van de omgeving te herkennen. "Is this the Via Appia" vroeg ze. Deze weg komt al voor in de verhalen van de Romeinen, die hier de stad verlieten om de wereld te veroveren. "Yes, this is the Via Appia" was het antwoord, "there are many ghosts out here" Hij duidde op de uitgestrekte begraafplaatsen met pijnbomen aangekleed aan weerszijden van de met "kinderhoofdjes" bestraatte weg, waar ik een snelheid van ruim 80 km/u op de teller kon aflezen, gezien ik naast hem zat.
Al spoedig naderden we de snelweg naar de luchthaven en ging de snelheid weer omhoog. Auto's die van baan wilden verwisselen, haastten zich terug naar de eerste baan, bij het zien van het licht signalen spuwende donkerblauwe monster in de achterspiegel. Bij een rood stoplicht, haalden we de hele meut in over de verkeerde weghelft, om vervolgens op pole-postion te kunnen starten bij groen licht. Terwijl we over de snelweg scheurden, hoorden we een liedje van Madonna op de radio en meneer zong gewoon mee, met één hand aan het stuur en met de ander hand klikte hij in de maat. Blij en dankbaar dat we de rit overleefd hadden zei ik tegen de chauffeur, "that is quick", waarop de chauffeur antwoordde, "I am Michael Schumacher" en nam vriendelijk afscheid van ons. Dit ritje had slechts 15 minuten in beslag genomen, terwijl je volgens de reisgidsen in je handen mag knijpen, als je deze afstand binnen 45 minuten haalt met de taxi. Er viel een pak van me af, terwijl ik met nog knikkende knieen, de trolley het stationsgebouw in rolde.
Volgende keer als we naar Rome gaan, willen we wel weer met een luxe auto opgehaald worden en gaan zeker een beroep doen op Gianni. We kunnen jullie hem aanbevelen. http://www.ilcupolone.com/
Christine heeft nog een goed review over hem geschreven op "Trip advisor".
Op zoek naar alternatieven stuitten we op een aanbod van Ryan Air, waarmee je voor € 65,- per persoon naar diverse bestemmingen in Zuid-Europa kon vliegen, dus regelde Christine nog even vlug een 5-daags bezoek aan Rome. Ze vond een leuk appartement op 300 meter van de St. Pieter Basiliek, heel prettig geprijsd en het lukte haar om deze voor ons te boeken. Aan de verhuurder heeft ze gevraagd een taxi voor ons te regelen en dat kon voor € 30,-
Eenmaal aangekomen op het vliegveld van Rome stonder er hele rijen botergele Fiats met een bordje Taxi er op, echter er stond slechts één luxe Mercedes Station, met notenhouten dashboard en daar voerde de taxi-chauffer ons naar toe, die ons had staan opwachten in de aankomsthal. We verlieten het stationsgebouw omstreeks 08.30 uur, dus nog tijdens de spits van deze metropool. Langs de weg was het een drukte van jewelste en al snel maakte de taxichauffer gebruik van zijn talent voor het vinden van sluiproutes en hebben we enorm veel straatjes doorkruisd om tot het centrum van Rome binnen te dringen. Daarna konden we gemakkelijk onze weg voortzetten en ons adres bereiken. Dit was een leuke rit om Rome te ontdekken en onderweg zagen we o.a. de nieuwste Fiat 500.
Het appartement op de 5e verdieping was heel erg schoon en keurig ingericht en we woonden midden tussen de uiterst vriendelijke bewoners van het appartementen gebouw. De verhuurder, "Gianni" was een hele aardige en rustige Italiaan van onze leeftijd. Hij heeft werkelijk heel goed voor ons gezorgd en was iemand voor wie gezondheid heel belangrijk was. Dus we kregen iedere ochtend een goed verzorgd ontbijt met een heerlijke "snee" verse warme pizza, capuccino, royale plak zelf gebakken cake, jus d'orange en een toetje.
In een paar dagen hebben we ontzettend veel gezien van Rome en het is best goed te voet te doen. Net zoals wij, liepen er talloze toeristen met plattegronden met bezienswaardigheden door de stad rond. Maar goed dat er vrijwel geen stront op de straat lag zoals in Holland, dus je kon lekker lang op de kaart gefocust blijven. Strategisch zaten we heel goed, want iedereen kon je de weg naar huis, het St. Pietersplein, wijzen. Echter we konden onze weg in Rome heel goed vinden en zijn niet één keer verdwaald.
Aan al het leuke komt een keer het eind, dus één dag voor ons vertrek heeft Christine wederom aan Gianni gevraagd een taxi voor ons te regelen. De volgende dag om 05.45 kwam Gianni, die werkelijk voortreffelijk voor ons heeft gezorgd, onze dagelijkse ontbijt brengen en toonde alle geduld van de wereld. Tijdens ons ontbijt belde de taxichauffeur aan en Gianni regelde nog even 10 minuutjes voor ons om het ontbijt te nuttigen. Daarna begaven we ons met onze bagage naar de begane grond. Gianni verrastte mij om 06.15 uur door afscheid van mij te nemen met een maffia kus. Hij omhelsde mij, drukte mij stevig tegen hem aan en gaf mij een zoen op de wang. Nog net van het warme afscheid bekomen, vielen mijn ogen op de enorm mooie Jaguar die voor het gebouw stond. Even later stapte de taxichauffeur uit de limousine en sprak Gianni toe, die een vriend van hem bleek te zijn. Vervolgens verdwenen onze kleine trolley in de ruime laadruimte en konden we plaats nemen in het luxe met leer uitgevoerde vervoersmiddel.
De chauffeur die het goed zou doen als dressman en/of playboy gaf ons een handje, stelde zich voor en zette de Jaguar in beweging. Ik wist nog niet goed wat mij te wachten stond en genoot er met volle teugen van. Zo erg zelfs dat ik niet eens op keek toen we het indrukwekkende St. Pietersplein passeerden. De straten waren leeg en al snel trapte de chauffeur het gaspedaal in op 100 km/u dwars door hartje Rome. Als ik het had geweten, had ik beslist een luier om gedaan:-)
Ik klamde mezelf vast aan mijn stoel en stond dezelfde doodangsten uit als bij de tandarts met een boor in zijn hand. Aan de andere kant was het best wel spannend. De chauffeur zelf was uiterst relaxed, terwijl hij in het donker met hoge snelheid door de stad raasde, hier en daar een stoplicht negerend. Toen ik "Nice Car" opperde, antwoordde hij "I am rich" en toonde mij zijn Rolex horloge. "Only I am almost 24 hours a day in this car".
De reis zette zich nog steeds met grote snelheid voort en op een gegeven moment meende Christine iets van de omgeving te herkennen. "Is this the Via Appia" vroeg ze. Deze weg komt al voor in de verhalen van de Romeinen, die hier de stad verlieten om de wereld te veroveren. "Yes, this is the Via Appia" was het antwoord, "there are many ghosts out here" Hij duidde op de uitgestrekte begraafplaatsen met pijnbomen aangekleed aan weerszijden van de met "kinderhoofdjes" bestraatte weg, waar ik een snelheid van ruim 80 km/u op de teller kon aflezen, gezien ik naast hem zat.
Al spoedig naderden we de snelweg naar de luchthaven en ging de snelheid weer omhoog. Auto's die van baan wilden verwisselen, haastten zich terug naar de eerste baan, bij het zien van het licht signalen spuwende donkerblauwe monster in de achterspiegel. Bij een rood stoplicht, haalden we de hele meut in over de verkeerde weghelft, om vervolgens op pole-postion te kunnen starten bij groen licht. Terwijl we over de snelweg scheurden, hoorden we een liedje van Madonna op de radio en meneer zong gewoon mee, met één hand aan het stuur en met de ander hand klikte hij in de maat. Blij en dankbaar dat we de rit overleefd hadden zei ik tegen de chauffeur, "that is quick", waarop de chauffeur antwoordde, "I am Michael Schumacher" en nam vriendelijk afscheid van ons. Dit ritje had slechts 15 minuten in beslag genomen, terwijl je volgens de reisgidsen in je handen mag knijpen, als je deze afstand binnen 45 minuten haalt met de taxi. Er viel een pak van me af, terwijl ik met nog knikkende knieen, de trolley het stationsgebouw in rolde.
Volgende keer als we naar Rome gaan, willen we wel weer met een luxe auto opgehaald worden en gaan zeker een beroep doen op Gianni. We kunnen jullie hem aanbevelen. http://www.ilcupolone.com/
Christine heeft nog een goed review over hem geschreven op "Trip advisor".
woensdag 20 augustus 2008
Geur van ongewassen mannenoksel
Door MARIJE VLASKAMP
[OLYMPISCH WEBLOG NI HAO]
Alle Pekingse taxibedrijven hebben hun chauffeurs ter ere van de Spelen in het nieuw gestoken.
Taxi in Peking.
Ook vrouwelijke taxichauffeurs zijn verplicht het 'boterpak' te dragen - zonder stropdas.
De uniformen variëren per ‘werkeenheid’ - de Chinese naam voor de werkgever – maar in elk geval is het overhemd botergeel, de broek blauw en de stropdas lelijk. De das van de Rotterdamse Taxi Centrale is een begerens-waardig, hip mode-accessoire, vergeleken met de ellendige streepjesstrop die de Pekingse chauffeur nu om zijn nek heeft hangen. Toegegeven, de Pekingse cabby kon in zijn uiterlijk best een likje restyling gebruiken. Hij heeft niet het verfijnde van zijn collegaatjes in Sjanghai. Die hebben nichterige witte handschoentjes aan, spreken met lispelende stemmen en trekken een wenkbrauw op als er ook maar één, met een deksel afgesloten, bekertje koffie wordt meegenomen in hun steriele voertuig.
De Pekingse taxichauffeur is van het gemakkelijke soort. Als zijn vrouw hem niet in een schoon truitje praat, trekt hij aan wat hij gisteren na een slopende nachtdienst thuis op een stoel heeft gegooid. My kind of cab: al neem ik een heel ontbijt mee de taxi in, als ik af en toe maar even met de chauffeur babbelt over het weer, corruptie en veel te hoge heffingen op vergunningen, maakt dat alle kruimels goed. Om vrienden met een Pekingse taxichauffeur te worden – wat erg handig is omdat hij dan sneller rijdt, minder vloekt en zijn stratenkennis efficiënter hanteert – is enige tolerantie voor geurtjes wel nodig.
Knoflook hoort bij elk Noord-Chinees ontbijt, middageten en diner. En in bijna elke taxi domineert de geur van ongewassen mannenoksel. Zweten, dat zou ik ook gaan doen als ik me dagelijks een uur of acht door het van files vergeven Pekingse wegennet zou moeten wurmen, met een ongeduldige passgier die te laat van huis is weggegaan, schreeuwend over een dringende afspraak op de achterbank. Zeker in de winter, als mannen in Noord-China lang katoenen ondergoed dragen en een warme prikkerige wollen onderbroek onder hun van sleet glimmende kleren aanhebben, omdat het buiten min tien is. Als dan binnen in de auto de verwarming loeit, vloeit het transpiratievocht rijkelijk. Maar nu is het minstens dertig graden buiten, en rieken de taxichauffeurs niet. De afgelopen jaren zijn mijn helden van de weg met een reeks aan betuttelende regeltjes gepest. Kreeg heel Peking een beschavingsoffensief over zich heen – niet spugen, niet voordringen – de taxichauffeurs werden heropgevoed alsof ze nooit manieren hadden geleerd. Dagelijks douchen. Geen knoflook. Geen rare kapsels. Geen oorbellen. Geen vragen stellen over aantal kinderen, maandsalaris of leeftijd van de passagier. Het olympische rookverbod geldt voor zowel passagier als chauffeur. Hun favoriete kleine eettentjes, waar voor weinig geld veel vet eten te halen is, zijn restaurantjes zonder vergunning; die zijn nu allemaal dicht. En dan tot overmaat van ramp het verplichte uniform. Wie ook maar één onderdeel weigert van het boter-pak, zoals het in taxiwereld heet, krijgt een vette boete. Twintig euro per missend kledingsstuk. “Dat overhemd is van de goedkoopste soort polyester, dus het zweet en zit helemaal niet lekker,” klaagt een van de chauffeurs van taxibedrijf Daxing. Toch durft hij het binnen de stadsgrenzen niet uit te trekken. “Ze dreigen met boetes, die in totaal tot wel tweehonderd euro kunnen oplopen.” Wie eigenwijs is, en toch lekker zijn eigen katoenen hemmetje aantrekt, is zó een maandsalaris kwijt. Hoopvol kijkt de man me aan. “Heeft u geen buitenlandse vrienden die eens lekker een dagje naar de Chinese Muur willen? Dan kan ik buiten de stadsgrenzen dit vreselijke overhemd uitdoen.”
[OLYMPISCH WEBLOG NI HAO]
Alle Pekingse taxibedrijven hebben hun chauffeurs ter ere van de Spelen in het nieuw gestoken.
Taxi in Peking.
Ook vrouwelijke taxichauffeurs zijn verplicht het 'boterpak' te dragen - zonder stropdas.
De uniformen variëren per ‘werkeenheid’ - de Chinese naam voor de werkgever – maar in elk geval is het overhemd botergeel, de broek blauw en de stropdas lelijk. De das van de Rotterdamse Taxi Centrale is een begerens-waardig, hip mode-accessoire, vergeleken met de ellendige streepjesstrop die de Pekingse chauffeur nu om zijn nek heeft hangen. Toegegeven, de Pekingse cabby kon in zijn uiterlijk best een likje restyling gebruiken. Hij heeft niet het verfijnde van zijn collegaatjes in Sjanghai. Die hebben nichterige witte handschoentjes aan, spreken met lispelende stemmen en trekken een wenkbrauw op als er ook maar één, met een deksel afgesloten, bekertje koffie wordt meegenomen in hun steriele voertuig.
De Pekingse taxichauffeur is van het gemakkelijke soort. Als zijn vrouw hem niet in een schoon truitje praat, trekt hij aan wat hij gisteren na een slopende nachtdienst thuis op een stoel heeft gegooid. My kind of cab: al neem ik een heel ontbijt mee de taxi in, als ik af en toe maar even met de chauffeur babbelt over het weer, corruptie en veel te hoge heffingen op vergunningen, maakt dat alle kruimels goed. Om vrienden met een Pekingse taxichauffeur te worden – wat erg handig is omdat hij dan sneller rijdt, minder vloekt en zijn stratenkennis efficiënter hanteert – is enige tolerantie voor geurtjes wel nodig.
Knoflook hoort bij elk Noord-Chinees ontbijt, middageten en diner. En in bijna elke taxi domineert de geur van ongewassen mannenoksel. Zweten, dat zou ik ook gaan doen als ik me dagelijks een uur of acht door het van files vergeven Pekingse wegennet zou moeten wurmen, met een ongeduldige passgier die te laat van huis is weggegaan, schreeuwend over een dringende afspraak op de achterbank. Zeker in de winter, als mannen in Noord-China lang katoenen ondergoed dragen en een warme prikkerige wollen onderbroek onder hun van sleet glimmende kleren aanhebben, omdat het buiten min tien is. Als dan binnen in de auto de verwarming loeit, vloeit het transpiratievocht rijkelijk. Maar nu is het minstens dertig graden buiten, en rieken de taxichauffeurs niet. De afgelopen jaren zijn mijn helden van de weg met een reeks aan betuttelende regeltjes gepest. Kreeg heel Peking een beschavingsoffensief over zich heen – niet spugen, niet voordringen – de taxichauffeurs werden heropgevoed alsof ze nooit manieren hadden geleerd. Dagelijks douchen. Geen knoflook. Geen rare kapsels. Geen oorbellen. Geen vragen stellen over aantal kinderen, maandsalaris of leeftijd van de passagier. Het olympische rookverbod geldt voor zowel passagier als chauffeur. Hun favoriete kleine eettentjes, waar voor weinig geld veel vet eten te halen is, zijn restaurantjes zonder vergunning; die zijn nu allemaal dicht. En dan tot overmaat van ramp het verplichte uniform. Wie ook maar één onderdeel weigert van het boter-pak, zoals het in taxiwereld heet, krijgt een vette boete. Twintig euro per missend kledingsstuk. “Dat overhemd is van de goedkoopste soort polyester, dus het zweet en zit helemaal niet lekker,” klaagt een van de chauffeurs van taxibedrijf Daxing. Toch durft hij het binnen de stadsgrenzen niet uit te trekken. “Ze dreigen met boetes, die in totaal tot wel tweehonderd euro kunnen oplopen.” Wie eigenwijs is, en toch lekker zijn eigen katoenen hemmetje aantrekt, is zó een maandsalaris kwijt. Hoopvol kijkt de man me aan. “Heeft u geen buitenlandse vrienden die eens lekker een dagje naar de Chinese Muur willen? Dan kan ik buiten de stadsgrenzen dit vreselijke overhemd uitdoen.”
maandag 18 augustus 2008
"Lost in translation"
Op 29 December 2006 vertrokken we van Amsterdam naar Singapore, vervolgens vlogen we naar Medan Indonesië, om weer terug te keren naar S'pore en door te vliegen naar Krabi (Thailand). Vervolgens naar Bangkok en wederom naar S'pore om uiteindelijk na 4 weken terug te vliegen naar Amsterdam. Dan te bedenken dat ik hoogtevrees heb en doorgaans geen gebruik maak van de liften in gebouwen, ongeacht het aantal verdiepingen. De kabel kan breken, het plafond loslaten, de bodem begeeft het en wat dacht je van de wanden, het zijn er maar drie.
Tijdens deze 7 vluchten was er één vlucht waarbij de lokale bevolking een grote meerderheid vormden. We zaten in een Boeing 737 van Air Asia, die grotendeels gevuld werd met een Chinees reisgezelschap. In vliegtuigen heb je te maken met strikte regels, welke opgevolgd dienen te worden, zo dient je uitklaptafeltje altijd opgeklapt te zijn bij opstijgen en landen. En ook dien je je veiligheidsgordel om te doen, vanaf het moment dat het vliegtuig gaat taxieën. Eigenlijk begint het al wanneer je aandacht gevraagd wordt, als de stewardess een demonstratie geeft, hoe te handelen bij noodsituaties.
Een dikke Chinees naast ons, net aan de andere kant van het pad was voor al deze disciplines gezakt en reeds meerdere malen door zo'n knappe Thaise stewardess aangesproken. Uiteraard deed ze dit in het Engels en met gebaren taal, tot ze uiteindelijk die vent in zijn tuigje sjorde en het tafeltje zelf maar dichtklapte. Bij budget maatschappijen, waaronder Ryan Air, Easy Jet en Air Asia in Zuid-Oost Azië, kun je lichte maaltijden kopen in het vliegtuig. Die mag je dus niet zelf meebrengen. Het vliegtuig was nog maar net van de grond, of die Chinese man haalde een verpakking uit zijn tas, wat later een heel brood bleek te zijn. Vervolgens kwam er een zakje met verse vleeswaren te voorschijn. In no time zat het vlees ingeklemd in het brood, waarna hij er zijn tanden in zette. Wederom kwam er een stewardess op hem aangerend en wees hem op het feit dat dit absoluut niet kon.
De man reageerde er op als of hij er niets van snapte. Dus kneep de stewardess haar eigen neus dicht en gebaarde zij door met haar hand langs haar neus te wapperen om hiermee de indruk te wekken dat het vlees enorm geurde en onaangenaam was voor de andere passagiers. Terwijl zei dit deed, nam hij er nog lekker een hap van, om haar vervolgens weer met een blik van onschuld aan te staren. Uiteindelijk gaf de stewardess het maar op en nam haar oorspronkelijke taken weer op zich.
Direct naast ons zat ook een Chinese man. Hij was erg zwijgzaam, maar maakte een vriendelijke indruk. Op een gegeven moment kwamen er 2 stewardessen langs die de maaltijden afleverden, welke enige tijd daarvoor waren besteld. Christine had voor een warme cup noodlesoup gekozen. Onze buurman bestudeerde de cup en maakte aanstalte om het ook te gaan bestellen. Echter de stewardessen verplaatsten de trolley en hadden het oogcontact met hem verloren en hij viste achter het net. Omdat die Chinezen alleen Chinees spreken, gaat er een boel aan hen voorbij. Het zijn de "nieuwe", weinig geroutineerde toeristen. Door de economische groei in China, zie je steeds meer Chinezen op reis. Voorheen waren het vooral de Japanners, die je overal in groepen tegen komt en waar absoluut niets op aan te merken valt.
Tijdens deze 7 vluchten was er één vlucht waarbij de lokale bevolking een grote meerderheid vormden. We zaten in een Boeing 737 van Air Asia, die grotendeels gevuld werd met een Chinees reisgezelschap. In vliegtuigen heb je te maken met strikte regels, welke opgevolgd dienen te worden, zo dient je uitklaptafeltje altijd opgeklapt te zijn bij opstijgen en landen. En ook dien je je veiligheidsgordel om te doen, vanaf het moment dat het vliegtuig gaat taxieën. Eigenlijk begint het al wanneer je aandacht gevraagd wordt, als de stewardess een demonstratie geeft, hoe te handelen bij noodsituaties.
Een dikke Chinees naast ons, net aan de andere kant van het pad was voor al deze disciplines gezakt en reeds meerdere malen door zo'n knappe Thaise stewardess aangesproken. Uiteraard deed ze dit in het Engels en met gebaren taal, tot ze uiteindelijk die vent in zijn tuigje sjorde en het tafeltje zelf maar dichtklapte. Bij budget maatschappijen, waaronder Ryan Air, Easy Jet en Air Asia in Zuid-Oost Azië, kun je lichte maaltijden kopen in het vliegtuig. Die mag je dus niet zelf meebrengen. Het vliegtuig was nog maar net van de grond, of die Chinese man haalde een verpakking uit zijn tas, wat later een heel brood bleek te zijn. Vervolgens kwam er een zakje met verse vleeswaren te voorschijn. In no time zat het vlees ingeklemd in het brood, waarna hij er zijn tanden in zette. Wederom kwam er een stewardess op hem aangerend en wees hem op het feit dat dit absoluut niet kon.
De man reageerde er op als of hij er niets van snapte. Dus kneep de stewardess haar eigen neus dicht en gebaarde zij door met haar hand langs haar neus te wapperen om hiermee de indruk te wekken dat het vlees enorm geurde en onaangenaam was voor de andere passagiers. Terwijl zei dit deed, nam hij er nog lekker een hap van, om haar vervolgens weer met een blik van onschuld aan te staren. Uiteindelijk gaf de stewardess het maar op en nam haar oorspronkelijke taken weer op zich.
Direct naast ons zat ook een Chinese man. Hij was erg zwijgzaam, maar maakte een vriendelijke indruk. Op een gegeven moment kwamen er 2 stewardessen langs die de maaltijden afleverden, welke enige tijd daarvoor waren besteld. Christine had voor een warme cup noodlesoup gekozen. Onze buurman bestudeerde de cup en maakte aanstalte om het ook te gaan bestellen. Echter de stewardessen verplaatsten de trolley en hadden het oogcontact met hem verloren en hij viste achter het net. Omdat die Chinezen alleen Chinees spreken, gaat er een boel aan hen voorbij. Het zijn de "nieuwe", weinig geroutineerde toeristen. Door de economische groei in China, zie je steeds meer Chinezen op reis. Voorheen waren het vooral de Japanners, die je overal in groepen tegen komt en waar absoluut niets op aan te merken valt.
zondag 17 augustus 2008
Kip met kleefrijst
Lokatie: Phuket Thailand 1994.
Het is voor mij de 2e keer in Thailand en we hebben er al enkele duizenden kilometers in de tropen op zitten. We zijn namelijk van Bangkok naar Koh Samui gereisd, vervolgens naar het Maleisische Penang, om daarna met de boot over te steken naar Indonesië. Terug via Penang zijn we uiteindelijk hier in Phuket terecht gekomen, één van de mooiste en best bezochte eilanden van Thailand. Hier rijden bussen met een houten opbouw, zonder dak, een beetje Flintstone-achtig. Ze brengen je onder andere naar Phuket Town, waar je kunt winkelen of eten in één van de vele restaurants, die de stad te bieden heeft.
Na 4 dagen Phuket zit ons bezoek hier er al weer op en maken we ons op voor de terugreis van maar liefst 15 uur met de VIP bus naar Bangkok, waar we nog enkele dagen zullen verblijven. We zijn dus aangewezen op de "flintstone" bus en plaatsen onze reistas helemaal voorin, vlak achter de chauffeur, net zoals de andere toeristen. Net toen alles goed leek te verlopen, kwam er een Thaise jongen de bus binnen stappen met een bananenblad kleefrijst en stukjes kip daar in.
Hij liep tot helemaal voorin de bus en kwam pal naast ons staan met zijn delicatesse. Vervolgens zette de bus zich in beweging en verlieten wij de mooie locatie aan het strand van Phuket.
Volgens inheemse gewoonte bracht de jongen het eten met zijn hand naar zijn mond. Dat doen wij tenslotte ook met patat bijvoorbeeld. Aan zijn vingers kleefden rijstkorrels en ze glommen van het vet van de kip en de ingrediënten. Hij zou er zo zijn naam mee op onze tas kunnen schrijven. Ik bestudeerde de Thaise jongen en raakte er steeds meer van overtuigd dat we te maken hadden met een uiterst éénvoudige minder ontwikkelde Thai, die verder geen vlieg kwaad deed. Toch vond ik het niet zo fris zo dicht bij onze reistas en toen hij tot overmaat van ramp ook nog eens zijn eten boven op onze tas parkeerde, moest ik snel een smoes bedenken om de tas uit zijn actieradius te krijgen. Nu ben ik daar meestal goed in, in dit soort situaties kan ik snel een smoes bedenken, om een eind te maken aan dergelijke frustratie.
Dus ik bedacht dat we iets nodig hadden uit de tas en gebaarde dat ik de tas wilde pakken. Daarna hebben we er iets onbenulligs uitgehaald en de tas teruggplaatst tussen mijn benen. De jongen heeft er verder geen aandacht aangeschonken en er gelukkig niets van gemerkt. Ik moet er niet aan denken dat we hem gekwetst hadden. Thais zijn zo vredelievend.
Vreemd dat ik hier zo'n moeite mee had.
In Indonesië kregen we dezelfde tas een keer terug, nadat hij 5 uur op het dak van een bus was geparkeerd. De laatste 2 uur, tussen Siantar en Prapat, was er een kippenren op geplaatst en hij zat onder de stront toen we hem terugkregen. Ik vond het wel grappig en verder deed het me niets. Vies is dus een raar begrip.
De tas hebben we nog en iedere keer gaat hij mee voor eventuele extra bagage.
Het is voor mij de 2e keer in Thailand en we hebben er al enkele duizenden kilometers in de tropen op zitten. We zijn namelijk van Bangkok naar Koh Samui gereisd, vervolgens naar het Maleisische Penang, om daarna met de boot over te steken naar Indonesië. Terug via Penang zijn we uiteindelijk hier in Phuket terecht gekomen, één van de mooiste en best bezochte eilanden van Thailand. Hier rijden bussen met een houten opbouw, zonder dak, een beetje Flintstone-achtig. Ze brengen je onder andere naar Phuket Town, waar je kunt winkelen of eten in één van de vele restaurants, die de stad te bieden heeft.
Na 4 dagen Phuket zit ons bezoek hier er al weer op en maken we ons op voor de terugreis van maar liefst 15 uur met de VIP bus naar Bangkok, waar we nog enkele dagen zullen verblijven. We zijn dus aangewezen op de "flintstone" bus en plaatsen onze reistas helemaal voorin, vlak achter de chauffeur, net zoals de andere toeristen. Net toen alles goed leek te verlopen, kwam er een Thaise jongen de bus binnen stappen met een bananenblad kleefrijst en stukjes kip daar in.
Hij liep tot helemaal voorin de bus en kwam pal naast ons staan met zijn delicatesse. Vervolgens zette de bus zich in beweging en verlieten wij de mooie locatie aan het strand van Phuket.
Volgens inheemse gewoonte bracht de jongen het eten met zijn hand naar zijn mond. Dat doen wij tenslotte ook met patat bijvoorbeeld. Aan zijn vingers kleefden rijstkorrels en ze glommen van het vet van de kip en de ingrediënten. Hij zou er zo zijn naam mee op onze tas kunnen schrijven. Ik bestudeerde de Thaise jongen en raakte er steeds meer van overtuigd dat we te maken hadden met een uiterst éénvoudige minder ontwikkelde Thai, die verder geen vlieg kwaad deed. Toch vond ik het niet zo fris zo dicht bij onze reistas en toen hij tot overmaat van ramp ook nog eens zijn eten boven op onze tas parkeerde, moest ik snel een smoes bedenken om de tas uit zijn actieradius te krijgen. Nu ben ik daar meestal goed in, in dit soort situaties kan ik snel een smoes bedenken, om een eind te maken aan dergelijke frustratie.
Dus ik bedacht dat we iets nodig hadden uit de tas en gebaarde dat ik de tas wilde pakken. Daarna hebben we er iets onbenulligs uitgehaald en de tas teruggplaatst tussen mijn benen. De jongen heeft er verder geen aandacht aangeschonken en er gelukkig niets van gemerkt. Ik moet er niet aan denken dat we hem gekwetst hadden. Thais zijn zo vredelievend.
Vreemd dat ik hier zo'n moeite mee had.
In Indonesië kregen we dezelfde tas een keer terug, nadat hij 5 uur op het dak van een bus was geparkeerd. De laatste 2 uur, tussen Siantar en Prapat, was er een kippenren op geplaatst en hij zat onder de stront toen we hem terugkregen. Ik vond het wel grappig en verder deed het me niets. Vies is dus een raar begrip.
De tas hebben we nog en iedere keer gaat hij mee voor eventuele extra bagage.
zaterdag 16 augustus 2008
Eerste bezoek aan Thailand 1991
In 1991 heb ik voor het eerst kennis gemaakt met Thailand tijdens een 17-daags verblijf op eigen gelegenheid. Ik was samen met een collega/vriend afgereisd naar Don Muang Airport en onze eerste reis voerde ons naar hartje Bangkok. We zouden gaan logeren in Hotel Malaysia, maar dat liep wel even anders. Op het vliegveld liepen we al snel op tegen 2 keurig geklede heren, die op hun colbert een label droegen met foto, functie en identificatie. Zij vroegen waar we heen gingen en toen wij Hotel Malaysia antwoorden, kregen we al vrij vlot een telefoon in ons hand gedrukt, waarna een stem te horen was, die meldde dat het hotel vol zat.
Vervolgens visten de heren uit hoeveel we wilden spanderen en boden ons een alternatief van $ 35,- dollar per overnachting aan en ze regelden een taxi voor ons. Ongetwijfeld zijn we opgelicht, maar op het Hotel was verder niets aan te merken. Een keurig 4-sterren hotel, met nette gasten. De belboy die de koffers naar onze kamer vervoerde, vroeg na het tonen van de kamer in het Engels "Do you want a lady?". Uiteraard was het antwoord, "No, thank you".
Eerst even uitgerust van de lange vlucht en daarna ga je je pas concentreren op je nieuwe omgeving. Er stond een thermoskan op de salontafel met lekker gekoeld water. Nu weet ik dat je in Indonesië alleen gekookt water mag drinken en we hadden voor deze reis diverse injecties gehad, een "half levende salmonella/tyfus-bacterie" moeten slikken en reisden met een grote hoeveelheid malaria tabletten op zak, dus ik wilde wel even zeker zijn of dit water geen kwaad kon voor een Europeaan. Het leek mij een goed idee om even contact op te nemen met de receptie. "Is the water boiled?" werd beantwoord in een voor mij onverstaanbaar gebrauwel, waar ik in de regel meestal zenuwachtig van word. Voor de zekerheid keek ik snel naar het nummer dat ik gedraaid had en het bleek niet de receptie te zijn, maar de linnenafdeling, waar ze nauwelijks of geen Engels hoeven te kunnen spreken.
Ik wilde het nog niet direct opgeven, dus herhaalde mijn vraag, maar nu met een heel sterk Duits-Engels accent in de hoop dat ze me zouden verstaan. "Is se water boiled, we are from Europe, if we drink it, maybe we will die from it". Echter weer kon ik geen kaas maken, van de response aan de andere kant. Toen ik voor de derde keer "Is se water boiled?" vroeg, kwam Gerard, mijn collega, niet meer bij van het lachen. hetgeen aanstekelijk werkte en toen heb ik de hoorn er maar weer opgelegd. Het water smaakte overigens heerlijk en het dragen van een "luier" bleek niet nodig. In Indonesië, waar je dus geen ijs op straat mag kopen/eten, heb ik wel eens een week op het toilet gezeten, nadat ik een heerlijk durian ijsje aan de kant van de weg had gekocht.
De volgende dag hebben we onze intrek genomen in een guesthouse in de wijk Banglamphu, in Khao San road, waar in die tijd voornamelijk backpackers logeerden. Overigens een goede stap, want hier hoorden we van andere reizigers, welke plaatsen interessant zijn om te bezoeken.
Vervolgens visten de heren uit hoeveel we wilden spanderen en boden ons een alternatief van $ 35,- dollar per overnachting aan en ze regelden een taxi voor ons. Ongetwijfeld zijn we opgelicht, maar op het Hotel was verder niets aan te merken. Een keurig 4-sterren hotel, met nette gasten. De belboy die de koffers naar onze kamer vervoerde, vroeg na het tonen van de kamer in het Engels "Do you want a lady?". Uiteraard was het antwoord, "No, thank you".
Eerst even uitgerust van de lange vlucht en daarna ga je je pas concentreren op je nieuwe omgeving. Er stond een thermoskan op de salontafel met lekker gekoeld water. Nu weet ik dat je in Indonesië alleen gekookt water mag drinken en we hadden voor deze reis diverse injecties gehad, een "half levende salmonella/tyfus-bacterie" moeten slikken en reisden met een grote hoeveelheid malaria tabletten op zak, dus ik wilde wel even zeker zijn of dit water geen kwaad kon voor een Europeaan. Het leek mij een goed idee om even contact op te nemen met de receptie. "Is the water boiled?" werd beantwoord in een voor mij onverstaanbaar gebrauwel, waar ik in de regel meestal zenuwachtig van word. Voor de zekerheid keek ik snel naar het nummer dat ik gedraaid had en het bleek niet de receptie te zijn, maar de linnenafdeling, waar ze nauwelijks of geen Engels hoeven te kunnen spreken.
Ik wilde het nog niet direct opgeven, dus herhaalde mijn vraag, maar nu met een heel sterk Duits-Engels accent in de hoop dat ze me zouden verstaan. "Is se water boiled, we are from Europe, if we drink it, maybe we will die from it". Echter weer kon ik geen kaas maken, van de response aan de andere kant. Toen ik voor de derde keer "Is se water boiled?" vroeg, kwam Gerard, mijn collega, niet meer bij van het lachen. hetgeen aanstekelijk werkte en toen heb ik de hoorn er maar weer opgelegd. Het water smaakte overigens heerlijk en het dragen van een "luier" bleek niet nodig. In Indonesië, waar je dus geen ijs op straat mag kopen/eten, heb ik wel eens een week op het toilet gezeten, nadat ik een heerlijk durian ijsje aan de kant van de weg had gekocht.
De volgende dag hebben we onze intrek genomen in een guesthouse in de wijk Banglamphu, in Khao San road, waar in die tijd voornamelijk backpackers logeerden. Overigens een goede stap, want hier hoorden we van andere reizigers, welke plaatsen interessant zijn om te bezoeken.
maandag 11 augustus 2008
Grenadilla
Ondanks dat ik vaak naar Indonesië of Thailand ga, heb ik zelf nog nooit van dit fruit gehoord of geproefd. Christine kent het natuurlijk al haar leven lang want in Medan zijn ze volop verkrijbaar.
Zelf krijgt ze het regelmatig van een vriend die bij de catering werkt, ik zie ze dan in de koelkast liggen en ik zie haar het ook vaak eten. Nooit had ik de behoefte om het te proberen, immers onbekend maakt onbemind. Christine kent heel veel soorten fruit en groenten, het voordeel van in Azié te zijn geboren en getogen zegt ze weleens. Afgelopen Vrijdag toen ze de Grenadilla aan het eten was, vroeg ze of ik een klein beetje wilde proeven en ik zei zomaar ja, dus snel haalde ze een lepeltje uit de la en heb ik op haar aanwijzing een klein beetje uitgeschept en in mijn mond gedaan. Christine bleef maar zeggen...slikken..slikken en niet bijten of kauwen.
Wow...een heel nieuw wereld ligt voor mij open. Het was enorm fris en zoet maar de zaadjes voelde wel raar in de mond. ..vooral toen ik er op ging kauwen.
Niet kauwen, niet kauwen...zei ze steeds.
Na dat ene lepeltje, krijg ik een hele vrucht van haar die ik met heel veel plezier heb opgegeten. Jammer voor Christine, want nu moet ze het met mij delen.
Hieronder volgt de uitleg ;
De zoete passievrucht is de vrucht van de klimplant passiflora ligularis. De vruchten rijpen van groen via geel naar oranje met witte stippen. De gladde, harde maar broze schil verkleurt echter snel naar bruin (bederf). De vruchten zijn bolvormig tot ovaal en 6 tot 10 bij 4 tot 7 centimeter groot. De smaak van de grijzige, glazige zaadmantels is zoet en aromatisch kruisbesachtig. De zwarte zaden kunnen met de zaadmantels worden opgegeten.
vrijdag 8 augustus 2008
Quotes
When preparing to travel, lay out all your clothes and all your money. Then take half the clothes and twice the money. ~Susan Heller
maandag 4 augustus 2008
Hotel zoeken
Er zijn een aantal sites die bij het zoeken van een hotel, veel hulp kunnen bieden. Omdat wij vaak naar Azië gaan maken we veel gebruik van: http://www.asiarooms.com/ en/of http://www.hotels2thailand.com/
Zodra we een geschikt hotel gevonden menen te hebben, nemen we eerst de reviews door. Naast de reviews van deze 2 websites, kijken we ook naar de reviews welke te vinden zijn op:
http://www.tripadvisor.com/
Zodra we een geschikt hotel gevonden menen te hebben, nemen we eerst de reviews door. Naast de reviews van deze 2 websites, kijken we ook naar de reviews welke te vinden zijn op:
http://www.tripadvisor.com/
vrijdag 1 augustus 2008
Hoe kom je aan een goedkoop vliegticket?
Tegenwoordig is het niet eenvoudig een goedkoop vliegticket te vinden. En bovendien: verschillende nieuwe belastingen en toeslagen voor veiligheid en milieu maken het vliegen naar verre bestemmingen steeds duurder. Een tip is om naar een goede vergelijkingssite te gaan op Internet. Vul je bestemming in, de datum van vertrek en terugkeer en soms nog andere vluchtgegevens. Een aantal vergelijkingssites put uit dezelfde grote database. Niet altijd wordt het goedkoopste ticket geselecteerd.
Soms wil het helpen om een aantal dagen eerder of later te vertrekken of op een bijzondere dag.
Een lastminute vliegticket is niet altijd goedkoop! Wil je in de schoolvakanties of rond feestdagen vliegen? Een goedkoop vliegticket moet je dan maanden vooruit boeken!
De meeste maatschappijen introduceren nieuwe vliegtickets aanbiedingen op dinsdag.
Soms wil het helpen om een aantal dagen eerder of later te vertrekken of op een bijzondere dag.
Een lastminute vliegticket is niet altijd goedkoop! Wil je in de schoolvakanties of rond feestdagen vliegen? Een goedkoop vliegticket moet je dan maanden vooruit boeken!
De meeste maatschappijen introduceren nieuwe vliegtickets aanbiedingen op dinsdag.
Reden
Na lang te hebben over nagedacht, toch maar een blog beginnen. Zo nu en dan zal ik proberen om een stukje te schrijven vooral als Christine en ik op reis zijn zodat we contact met elkaar kunnen houden.
Abonneren op:
Posts (Atom)
