Rome

Rome,

Op Zondagochtend zijn we rond 03,15 uur opgestaan. Ons vliegtuig, een 737 van de KLM vluchtnummer KL1597, vertrekt namelijk om 06,50 uur. Onze koffers waren al 14 dagen van te voren door Christine gepakt en nadat we ons gereed gemaakt hadden om te vertrekken en de koffers naar beneden brachten, arriveerde een vriend van ons, die ons naar Schiphol zal brengen.

Omdat er de laatste veel herten op en om de Zandvoortse laan dwalen, heb ik me tot afslag Vogelenzang tamelijk stil gehouden, tot ik op een gegeven moment aan onze vriend vroeg of hij nog steeds in zijn drie reed, daarbij 3 vingers opstekend. Laten er nu juist 4 herten op de weg opduiken. 4 Volwassen exemplaren met grote geweien. Gelukkig hadden we ze alle drie tegelijk in de gaten en konden we bijtijds remmen, zonder enig moment van gevaar.

Onze vriend werkt bij de catering en moet om 06.00 beginnen. Bij de KLM dien je altijd een kwartier voor werktijd aanwezig te zijn, en de catering bevindt zich niet ver van het stationsgebouw, waar we ruim op tijd werden afgezet, zodat hij niet te laat zou komen.
Het inchecken dien je tegenwoordig zelf te doen met behulp van een automaat. Als je er achter bent hoe het moet, stelt het eigenlijk niet zoveel meer voor. Bovendien lopen er voldoende medewerkers rond van Schiphol die je snel wegwijs maken. De rest van het inchecken gebeurt op de conventionele manier, d.w.z. koffers afgeven en samen met de handbagage laten labelen. De boarding pass, die heb je al van de automaat gekregen.

Nu een flinke wandeling door het stationsgebouw naar gate C12. Na enige tijd in de wachtruimte te hebben doorgebracht, krijgen we te horen dat passagiers met kinderen en passagiers met een speciale ticket mogen boarden, maar we zien dat iedereen de slurf instapte, dus begeven we ons ook maar in die richting. Al kijkend naar onze tickets bemerken we dat Christine op stoel 18A zit en ik op 17A. Dat betekent dat we achter elkaar zitten i.p.v. naast elkaar. Gelukkig blijkt het toestel half leeg te zijn en vindt één van de stewards het prima, dat we naast elkaar plaats namen.
Met 5 minuten vertraging vertrekt het toestel, nadat de Captain zich aan ons heeft voorgesteld en verteld heeft, dat we eerder aan zullen komen in Rome, dan onze vluchttijd vermeldt. Het taxiën deze keer is wel het langste dat we ooit hebben meegemaakt. Het vliegtuig leek daarom ongewoon snel te rollen over het asfalt, het leek er wel op of we naar Rome zouden rijden.
Vanaf Schiphol Centrum reden we helemaal tot parallel aan de A9, om daar op te stijgen. Best wel bizar. Daarna gingen we vlot de lucht in en als dat eenmaal is gelukt, dan zal de rest ook wel goed gaan. We vlogen via Franktfurt, Stuttgart naar Oostenrijk en dan over de Alpen naar Italië. Al vrij vlot zaten we boven de Alpen en ondanks dat we op 13 km hoogte zaten, leek het of sommige toppen in de verte even hoog waren als het niveau waarop het vliegtuig vloog. Hier kregen we wel met turbulentie te maken, maar het duurde gelukkig niet lang en het geschud en gehos kon heviger, echter voor mij hoeft het niet.
Op de terug weg vliegen we met Alitalia en moeten we er weer een keer over heen.
De landing op Rome ging redelijk, hoewel de wielen de baan niet gelijk raakte. Zodra alle wielen op de grond zijn en het toestel blijft in zijn baan, dan kan er bijna niets meer misgaan. Onderweg had Captain Jensen laten weten dat het prachtig weer in Rome zou worden.

Het vliegveld van Rome is niet zo mooi als Schiphol en veel staat er in het Italiaans en weinig in het Engels. Zo staat er wel een monitor waarop staat “bagage Claim” en welk toestel is geland en wanneer, maar er staat geen beltnummer bij, dus hier heb je niet veel aan. Dan maar de borden Bagageclaim volgen en zo kwamen we uiteindelijk toch op de goede plek. In de hal stond een taxichauffeur met onze naam op ons te wachten en leidde ons vervolgens naar een grote bestelbus, die er prima uitzag en dus enorm ruim was voor alleen ons tweeën. De rit in de richting van het Vaticaan verliep voorspoedig en netjes op tijd werden we voor het appartementencomplex afgezet. Het was nog ruim voor 10.00 uur dus toen we op het betreffende appartement aanbelden, kregen we na eerst kennis gemaakt te hebben, te horen van onze verhuurster, dat onze kamer nog niet volledig gereed was.
Wel konden we onze spullen al kwijt en direct daarna zijn we meteen Rome gaan verkennen.

We wilden Villa Borghese bekijken een plek niet ver van ons tijdelijk onderkomen. Daarvoor moet je eerst naar de zogenaamde Spaanse trappen en passer je onderweg een straat waar je alle designers van luxe kleding en accessoires vindt, werkelijk de grootste namen, zoals Gucci, Cartier, Lancaster, Prada, Hermes, noem ze maar op.
Vanaf de Spaanse trappen heb je een prachtig panorama over Rome en wordt je omringd door toeristen uit alle windstreken, vooral Japanners, die je werkelijk overal in de wereld tegen kunt komen. Na enige tijd zetten we onze wandeling weer voort in de richting van Villa Borghese en na deze te passeren, gingen we richting de tuinen, waar enorm veel dagjesmensen zich op allerlei manieren aan het vermaken waren. Joggen, fietsen op een vierwieler, hond uitlaten, met het hele gezin er op uit, rollerscating, echt van alles.

Inmiddels is het donderdagavond en zitten we hier dus al 5 dagen en hebben we al van alles beleefd en gezien. De volgorde is moeilijk aan te houden, dus kan ik maar beter algemene informatie verschaffen. Ons appartement ligt op ongeveer 20 minuten vanaf het Vaticaan en het einde van onze straat komt uit op de Tiber. Wat misschien wel grappig is dat de Tiber ongeveer net zo loopt als de Chao Praya Rivier in Bangkok, alleen de laatste is vele malen breder, langer en drukker bevaren. Daardoor is Rome voor ons veel compacter en vooral goed lopend te doen. Als je Rome met Amsterdam zou vergelijken, dan valt het meteen op dat je hier niet van die Hasj verpakkingen langs de straat ziet liggen, je het ook absoluut nergens ruikt en dat de jeugd hier zich met hele andere zaken bezig houdt. Eerder met mode en er goed uitzien, niets mis mee, toch? Wat zie je hier dan wel op de grond liggen?
Krasloten, de straten liggen er bezaait mee. Wat me ook opvalt is dat veel zaken, vooral de boetiekjes, hun mooie stilistische kleding, met 50% korting, of soms nog meer voor een prikkie aanbieden. Hetzelfde geldt voor schoenen, handtassen en accessoires. Als je er goed gekleed uit wilt zien, kun je hier werkelijk de mooiste outfits kopen.

Rome is een eetparadijs en ook niet duur. Het grappige is dat waar je ook eet, je ziet vrijwel dezelfde gerechten en een bordje eten komt gemiddeld op ongeveer € 5,- Neem je er iets bij, een ander bordje dus, dan komt er weer € 5,- bij. Een frisdrank bij je eten komt op € 3,- dus met zijn tweeën, ben je wederom € 6,- kwijt. Met andere woorden, als je de tafel van 5 goed beheerst, weet je al snel wat je kwijt bent, of gewoon makkelijk als je de rekening even wilt controleren.
Wc’s zijn tamelijk ondergeschikt. Mannen en vrouwen maken van hetzelfde toilet gebruik en voor de dames, er zit geen bril op!! Alleen de gaten voor de bevestiging zijn nog aanwezig. Duur restaurant of goedkoop, geen bril. Ook papier moet je in de gaten houden, en of je de boel wel kunt afsluiten, zodat je niemand hoeft weg te sturen of “bezet” hoeft te roepen. Je mag al blij zijn als je kunt doortrekken. In iedere straat zitten wel eetgelegenheden. We zijn in Rome geen één bakker tegen gekomen. Brood haal je bij de supermarkt, als je die kunt vinden. Ook die zijn schaars en het lijken meer op buurtwinkel. We weten nu 2 of 3 Spar(s) te vinden. Ze heten Despar en dragen hetzelfde logo als in Nederland. Echter ze zijn dus wel kleiner, dan wij gewend zijn. Ook grote zaken, zoals V&D, De Bijenkorf e.d. zijn hier niet te vinden. Winkeltjes zijn er genoeg en ze hebben leuke spullen.

Rome heeft enorm veel bezienswaardigheden en kerken. De St. Pietersbasiliek is natuurlijk de bekendste. Oorspronkelijk was er al een St. Pieters gebouwd in opdracht van een Romeinse keizer. Deze meende dat Petrus op deze heuvel was begraven en dacht er verstandig aan te doen, op deze plaats de basiliek te bouwen. Pas in de 16e eeuw is de huidige St. Pietersbasiliek op exact dezelfde plek gebouwd en wel op de fundatie van de oorspronkelijke. Uit brieven van eerder genoemde keizer heeft men op kunnen maken dat Petrus hier ligt begraven en hebben de architecten een marmeren façade over het vermeende graf van Petrus gebouwd ter bescherming. Het graf ligt op een 2e verdieping onder de begane grond van de St. Pieter. Tussen de stenen heeft men een tegel met het zegel van de keizer gevonden. (gebruikelijk in die tijd). Pas in 1939 gingen archeologen op zoek naar het graf en stuiten op deze façade. In plaats van deze af te graven, heeft men slechts een kleine opening gemaakt en botten gevonden. De botten zijn onderzocht en bleken toe te horen aan een man die rond de 65 moet zijn geweest. Petrus was 67 toen hij werd gekruisigd. Zijn voeten zijn nooit gevonden en dat kan omdat hij mogelijk met zijn hoofd naar beneden heeft gehangen. Het loshakken van het lichaam kan hiervan de oorzaak zijn geweest.
De vondst is geheim gehouden en het graf is nauwelijks zichtbaar, want het waren roerige tijden met de 2e wereld oorlog op komst. Wij hebben een rondleiding gehad in de catacomben van de St. Pieter, welke ons naar het graf van Petrus leidde. Er mogen maar maximaal 12 mensen per keer mee en de aanvraag dient schriftelijk minstens 3 maanden van te voren.

Wat ook veel indruk heeft gemaakt was het Forum Romanum en het Colosseum. Het Forum Romanum bestaat uit overblijfselen en gebouwen van het Romeinse rijk ten tijde van Caesar en ouder. Op een gegeven moment stonden we bij een kleine stenen ruimte met een grote marmeren steen waar Ara de Caesara op stond. Christine vroeg, wat dat zou in houden, dus zei ik, zal wel iets met Julius Caesar te maken hebben. Hier is Julius Caesar gecremeerd zei een man naast mij. En wel op 15 Maart plus een jaartal rond 40 na Christus. (vergeten).
De man bleek filmmaker te zijn en tegenover hem stond een schrijver uit Utrecht, Tommie Hendriks genaamd. Deze wist enorm veel over Julius Caesar te vertellen en had zojuist een boek over de laatste 4 dagen van Julius Caesar afgerond. Zijn vriendin heet van haar achternaam “Keur” net zoals mijn oma, echter zij was gewoon in Holland. De man werd op een gegeven zo enthousiast om ons ontmoet te hebben, dat hij toestemming vroeg om uit zijn boek aan ons voor te lezen. Hij heeft wel 5 pagina’s uitgezocht om uit te vertellen. Het was zo spannend en realistisch, dat we hebben besloten het boek aan te gaan schaffen.
Tijdens een bepaalde passage raakte hij zelfs geëmotioneerd, hij vertelde het zo in detail.
5 Jaar research was er aan vooraf gegaan. 2 Volledige jaren als je het werk aan één tijdsbestek zou sluiten.

Na ons bezoek aan het Forum Romanum en het Palatino, een immense tuin daterend uit die tijd, vervolgde we ons bezoek naar het Colosseum. Dit was zeker een hoogtepunt.
De keizers hebben in het verleden prachtige gebouwen laten neerzetten en ook de pauzen hebben prachtige gebouwen laten verrijzen. Omdat het Colosseum al 2 keer beschadigd is geraakt door natuurrampen, (aardbevingen e.d.), haalden de architecten al het bruikbare materiaal, zoals marmer en hout uit het Colosseum. Wat er dus staat is een overblijfsel, een karkas. De vloer waarop de gladiators vochten, is er compleet uit. Onder die vloer, waren de verblijfruimten van de gladiators en wilde dieren. Plus alle gangen welke naar de betreffende ruimtes leiden. Er zijn heel veel gangen en ruimtes, die nu naar het licht reiken, maar die vroeger heel donker moeten zijn geweest. Er zijn zo’n 500.000 mensen en 300.000 wilde dieren tijdens het gebruik van het Colosseum omgekomen. Ze konden de boel zelfs onder water zetten en er gevechten met boten houden. Er was ruimte voor 50.000 toeschouwers en met behulp van een kamvas kleed kon men het Colosseum van boven sluiten. Daar waren 1000 mensen voor nodig om het te bedienen. Ook hadden ze maar liefst 28 lieren om wilde dieren naar boven te liften. 400 Jaar na Christus was het verboden om Christenen om te brengen in het Colosseum en hielden ze zich nog voornamelijk bezig met wilde dieren.

Er zijn heel veel bezienswaardigheden in Rome, te veel om te behandelen. Echter het Pantheon wil ik graag nog even noemen. Op het gebouw staat een koepel, welke net zo hoog is als die van de St. Pieter. Het gebouw is tussen 118 en 125 na Christus gereed gekomen. In de koepel zit een gat, waardoor het licht naar binnen schijnt. Op een bepaalde dag van het jaar, staat de zon om 12.00 uur exact boven het gat en schijnt precies in het midden van het gebouw, waar een grote zwarte marmeren stip is aangebracht. Dit is overigens geen toeval. Deze dag trouwens ook niet. Als er ligt door het gat kan, hoe zit het dan met regen. Ja dat valt ook naar binnen en er is een perfect drainering systeem aangebracht, vrijwel onzichtbaar. Terwijl Europa nog sloom was, waren die Romeinen heer en meester en de tijd ver vooruit.

We hebben genoten van Rome, heerlijk gegeten en rondgedwaald. Lekker uitgerust en reizen morgen weer af naar Nederland. We hebben een aantal Nederlanders ontmoet en gesproken. Rome kunnen we iedereen aanraden. Wij zijn tenminste heel erg tevreden.

Ciao,

Wim & Christine.