Nog even kort over de Metro. In de Metrostations bevinden zich glazen kasten met daarin gasmaskers voor het geval dit noodzakelijk mocht zijn, indien de Noord-Koreanen een aanval zouden uitvoeren. Sommige metro's hebben rijen monitors in de coupe's, waarop ik wel eens een demonstratie van het gebruik van de gasmaskers heb gezien. Sommige metrostellen hebben helemaal geen monitors en dan moet je goed luisteren welk station je nadert. De aankondiging is eerst in het Koreaans, vervolgens Japans, Chinees en dan in het Engels.
In Seoul wonen 11 miljoen mensen en met de aansluitende voorsteden erbij 22,7 miljoen. Dat is maarliefst 48% van de Koreaanse bevolking. Na Tokio is Seoul de 2e dichtstbevolkte stad ter wereld. De Koreanen zijn na hun 65 gepensioneerd, maar ontvangen geen pensioen, zoals wij in Nederland. Vandaar dat je hier ook oudjes aantreft in de metro, beslist ouder dan 65, die oude kranten ophalen in de metro. Het gratis dagblad "Metro" kennen ze hier trouwens ook, met hetzelfde logo.
Dit jaar valt onder het "Visit Korea Year 2010-2012". Het "Bureau van Toerisme" stelt de buitenlanders in staat om kostenloos grote dagreizen te maken op uitnodiging van de Koreaanse overheid. Uiteraard moet je dat ruim van te voren regelen, maar dat hebben we dan ook weken van te voren geregeld vanuit Nederland. Wij hebben er al een reis opzitten van 740 km (2x 370 km), waarbij we ook een beeld van de stad en het platteland kregen. De bus heeft zijn eigen strook en kon daar met 50 km/u rijden. Buiten de stad jakkerden we op de snelweg met een constante snelheid van ruim 110 km/u wat best snel is voor een grote touringbus. We gingen heen overigens met 7 passagiers en maakten onderweg 3 stops. Bij ons einddoel werden we gedropt op een plaats waar een enorme rust hing, maar waar tevens het een en ander te doen was, o.a. een klein attractiepark. Onze tourleidster was een jonge Koreaanse die een sterk Canadees accent had, want ze had iets meer dan 3 jaar in Canada gewoond. We hebben lekker met haar kunnen kletsen. Volgens haar zouden wij het beter voor elkaar hebben in Nederland, dan in Korea het geval was, met name onze pensioenregeling en medische verzekeringen.
Niet ver van waar de bus ons gedropt had, zagen we een groep mensen om een boom staan waar een heel lekkere vrucht aan hangt. In Korea noemen ze deze "Gam" met de G van Going. Ze waren heel erg rijp en ik kreeg er al snel een in mijn handen gedrukt van een Japanse dame.
Heel erg lekker ik kreeg er geen genoeg van. Stom, want ze liggen soms bij mij in de koelkast, gekregen van een kennis die bij KLM catering werkt. Zelf neem ik altijd de "Passievruchten", die we van hem krijgen en Christine de "Gam", waar we nu de naam van weten. Jammer voor Christine, want die is ze nu ook kwijt, of tenminste een gedeelte daarvan.
We vertrokken rond 16.00 uur en hadden een reis voor de boeg van 5 uur met 1 stop onderweg. Al snel reden we in het donker. Er was geen verlichting langs de snelweg, dus veel kon je niet zien. Wel zaten er 2 Amerikanen achter ons, waarvan een uitgebreid verhaal deed van zijn relatie met een Koreaanse, die inmiddels een nieuwe vriend had, waarvan haar ouders geen weet hadden, zodat ze hem nog steeds als hun aanstaande schoonzoon beschouwden. Het verhaal had zo een jaargang van "Goede tijden, slechte tijden" kunnen beslaan. Aan het eind was de jongen zelf moe en aangedaan van zijn verslag.
We hebben inmiddels honden gezien en ze worden gekoesterd door de Koreanen. Ze dragen vaak " hondenkleding" en veel hebben geverfde langharige oren, bijvoorbeeld een witte poedel met blauwe oren of bruine poten. Tot nu toe hebben we 2 katten kunnen ontdekken. Vandaag zijn we naar Electronic City geweest, de enige plek met een Westerse naam. Hier staan zo'n 20 "torens" met maar liefst 5000 electronica winkels. Als je de weg kent in Seoul kent (of leert kennen), dan kun je van alles aantreffen. Zo is er ook een plek, "Nagwon", waar je alleen maar winkels en warenhuizen met muziekwinkels aantreft. Hier heb ik 5 setjes snaren gekocht, die iets voordeliger waren dan in Nederland.
"All Stars" sportschoenen (Gympies en Basketballschoenen) zie je wel het meest gedragen in Korea en die zijn een stuk voordeliger dan in Holland. Als je op zoveel plekken bent geweest als wij, kris kras door Seoul kun je ze zelfs met korting vinden, nog wel bij de originele Converse dealer ook, dus geen neppers. Bijzonder is misschien dat ze uitsluitend de halve maten verkopen, 36.5 de volgende is 37.5 etc.
Iedere wijk heeft wel iets speciaals te bieden, zo waren wij vandaag o.a. in de wijk Itaewon. Dit is een wijk voor de buitenlanders en alle winkels hebben een Westerse naam. Toevallig liep ik binnen bij een legerdump. Niet zo maar een. De jonge Koreaanse eigenaar had hele stapels leren Bomberjacks uit de periode van de Vietnam Oorlog. Ik vond ze er heel heel erg blitz uitzien. Ook hing er een pet van een hoge Duitse officier met het hakenkruis er op. Hij had hele interessante spullen en het kleine winkeltje lag stampvol met legerattributen. In een andere wijk had ik ook al legerspullen gezien en daar hadden ze o.a. een zwarte sjaal met US Navy Seal er op. ook diverse Duitse helmen WOII, die ook in Thailand worden verzameld, waar je veel Army winkels kunt vinden, o.a. op de bekende Weekend Market.
Zelf heb ik ooit een bandje gehad met o.a. 2 Oosterse fotomodellen, waarvan een zelfs de "Miss Black" verkiezingen in Rotterdam heeft gewonnen. De andere was een Koreaanse, die Kim heet. Christine en ik hebben wel eens Koreaans bij Kim gegeten en ze had o.a. Japchae gemaakt. Dat is een glasachtige noodle ook wel bekend als Soun (So-Oen). Haar nichtje Young-Ock heeft het jaren later nog eens voor ons bereid. Japchae is een van de Nationale gerechten van Korea, maar we hebben het hier nog niet gevonden. Als we er naar vragen kennen ze het uiteraard wel. De Koreaanse keuken ruikt heel sterk, gelukkig serveren ze ook maaltijden die heel erg neutraal van smaak zijn. Zo heb ik gisteren lekkere Curry rijst gegeten.
Je komt hier ook wel Koreanen tegen die dolgedraaid zijn. Ze leven net zoals zwervers, maar zien er iets minder smerig uit. Hebben vaak lang haar en slapen op straatmeubilair. Je vraagt je af wat er toe heeft geleid, dat ze in zo'n situatie zijn terecht gekomen. Ze maken geen ondervoedde indruk en bedelen ook niet. Gisteren zagen we een bejaarde bedelende dakloze vrouw, dat was wel hartverscheurend.
Morgen maken we weer een reis van zo'n 400 km heen en 400 km terug. Overmorgen gaan we naar de DMZ, Demilitarized Zone, het neutrale grensgebied tussen Noord- en Zuid-Korea. Op 300 meter daar vandaan kun je de Noord-Koreaanse grensbewaking waarnemen en er is ook een gebouw waar Noord-Koreaanse officieren kunnen vergaderen, direct gelegen naast de gebouwen van de Amerikaanse troepen, dus op de DMZ. De Koreaanse oorlog duurde van 1950-1953 en het was Kolonel MacArthur die de geallieerden aanvoerden, dezelfde die de invasie van Europa begeleidde.
Korea is een land dat veel indrukken achterlaat. Het best doe je er aan een Lonely Planet gids aan te schaffen en zelf een kijkje te komen nemen. Het is geen goedkoop land, maar als je je best doet, kun je het hier best lang uithouden. Houd je niet van de drukte van de stad, dan kun je nog naar Pusan, het zuidelijkste punt van Korea op een aantal eilanden na, nog zuidelijker gelegen. Het klimaat is aangenaam, we hebben pas een keer regen gehad. Maandag vliegen we terug naar Nederland. Tot dusver ons reisverslag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten