In 1991 heb ik voor het eerst kennis gemaakt met Thailand tijdens een 17-daags verblijf op eigen gelegenheid. Ik was samen met een collega/vriend afgereisd naar Don Muang Airport en onze eerste reis voerde ons naar hartje Bangkok. We zouden gaan logeren in Hotel Malaysia, maar dat liep wel even anders. Op het vliegveld liepen we al snel op tegen 2 keurig geklede heren, die op hun colbert een label droegen met foto, functie en identificatie. Zij vroegen waar we heen gingen en toen wij Hotel Malaysia antwoorden, kregen we al vrij vlot een telefoon in ons hand gedrukt, waarna een stem te horen was, die meldde dat het hotel vol zat.
Vervolgens visten de heren uit hoeveel we wilden spanderen en boden ons een alternatief van $ 35,- dollar per overnachting aan en ze regelden een taxi voor ons. Ongetwijfeld zijn we opgelicht, maar op het Hotel was verder niets aan te merken. Een keurig 4-sterren hotel, met nette gasten. De belboy die de koffers naar onze kamer vervoerde, vroeg na het tonen van de kamer in het Engels "Do you want a lady?". Uiteraard was het antwoord, "No, thank you".
Eerst even uitgerust van de lange vlucht en daarna ga je je pas concentreren op je nieuwe omgeving. Er stond een thermoskan op de salontafel met lekker gekoeld water. Nu weet ik dat je in Indonesië alleen gekookt water mag drinken en we hadden voor deze reis diverse injecties gehad, een "half levende salmonella/tyfus-bacterie" moeten slikken en reisden met een grote hoeveelheid malaria tabletten op zak, dus ik wilde wel even zeker zijn of dit water geen kwaad kon voor een Europeaan. Het leek mij een goed idee om even contact op te nemen met de receptie. "Is the water boiled?" werd beantwoord in een voor mij onverstaanbaar gebrauwel, waar ik in de regel meestal zenuwachtig van word. Voor de zekerheid keek ik snel naar het nummer dat ik gedraaid had en het bleek niet de receptie te zijn, maar de linnenafdeling, waar ze nauwelijks of geen Engels hoeven te kunnen spreken.
Ik wilde het nog niet direct opgeven, dus herhaalde mijn vraag, maar nu met een heel sterk Duits-Engels accent in de hoop dat ze me zouden verstaan. "Is se water boiled, we are from Europe, if we drink it, maybe we will die from it". Echter weer kon ik geen kaas maken, van de response aan de andere kant. Toen ik voor de derde keer "Is se water boiled?" vroeg, kwam Gerard, mijn collega, niet meer bij van het lachen. hetgeen aanstekelijk werkte en toen heb ik de hoorn er maar weer opgelegd. Het water smaakte overigens heerlijk en het dragen van een "luier" bleek niet nodig. In Indonesië, waar je dus geen ijs op straat mag kopen/eten, heb ik wel eens een week op het toilet gezeten, nadat ik een heerlijk durian ijsje aan de kant van de weg had gekocht.
De volgende dag hebben we onze intrek genomen in een guesthouse in de wijk Banglamphu, in Khao San road, waar in die tijd voornamelijk backpackers logeerden. Overigens een goede stap, want hier hoorden we van andere reizigers, welke plaatsen interessant zijn om te bezoeken.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten