"Lost in translation"

Op 29 December 2006 vertrokken we van Amsterdam naar Singapore, vervolgens vlogen we naar Medan Indonesië, om weer terug te keren naar S'pore en door te vliegen naar Krabi (Thailand). Vervolgens naar Bangkok en wederom naar S'pore om uiteindelijk na 4 weken terug te vliegen naar Amsterdam. Dan te bedenken dat ik hoogtevrees heb en doorgaans geen gebruik maak van de liften in gebouwen, ongeacht het aantal verdiepingen. De kabel kan breken, het plafond loslaten, de bodem begeeft het en wat dacht je van de wanden, het zijn er maar drie.

Tijdens deze 7 vluchten was er één vlucht waarbij de lokale bevolking een grote meerderheid vormden. We zaten in een Boeing 737 van Air Asia, die grotendeels gevuld werd met een Chinees reisgezelschap. In vliegtuigen heb je te maken met strikte regels, welke opgevolgd dienen te worden, zo dient je uitklaptafeltje altijd opgeklapt te zijn bij opstijgen en landen. En ook dien je je veiligheidsgordel om te doen, vanaf het moment dat het vliegtuig gaat taxieën. Eigenlijk begint het al wanneer je aandacht gevraagd wordt, als de stewardess een demonstratie geeft, hoe te handelen bij noodsituaties.

Een dikke Chinees naast ons, net aan de andere kant van het pad was voor al deze disciplines gezakt en reeds meerdere malen door zo'n knappe Thaise stewardess aangesproken. Uiteraard deed ze dit in het Engels en met gebaren taal, tot ze uiteindelijk die vent in zijn tuigje sjorde en het tafeltje zelf maar dichtklapte. Bij budget maatschappijen, waaronder Ryan Air, Easy Jet en Air Asia in Zuid-Oost Azië, kun je lichte maaltijden kopen in het vliegtuig. Die mag je dus niet zelf meebrengen. Het vliegtuig was nog maar net van de grond, of die Chinese man haalde een verpakking uit zijn tas, wat later een heel brood bleek te zijn. Vervolgens kwam er een zakje met verse vleeswaren te voorschijn. In no time zat het vlees ingeklemd in het brood, waarna hij er zijn tanden in zette. Wederom kwam er een stewardess op hem aangerend en wees hem op het feit dat dit absoluut niet kon.

De man reageerde er op als of hij er niets van snapte. Dus kneep de stewardess haar eigen neus dicht en gebaarde zij door met haar hand langs haar neus te wapperen om hiermee de indruk te wekken dat het vlees enorm geurde en onaangenaam was voor de andere passagiers. Terwijl zei dit deed, nam hij er nog lekker een hap van, om haar vervolgens weer met een blik van onschuld aan te staren. Uiteindelijk gaf de stewardess het maar op en nam haar oorspronkelijke taken weer op zich.

Direct naast ons zat ook een Chinese man. Hij was erg zwijgzaam, maar maakte een vriendelijke indruk. Op een gegeven moment kwamen er 2 stewardessen langs die de maaltijden afleverden, welke enige tijd daarvoor waren besteld. Christine had voor een warme cup noodlesoup gekozen. Onze buurman bestudeerde de cup en maakte aanstalte om het ook te gaan bestellen. Echter de stewardessen verplaatsten de trolley en hadden het oogcontact met hem verloren en hij viste achter het net. Omdat die Chinezen alleen Chinees spreken, gaat er een boel aan hen voorbij. Het zijn de "nieuwe", weinig geroutineerde toeristen. Door de economische groei in China, zie je steeds meer Chinezen op reis. Voorheen waren het vooral de Japanners, die je overal in groepen tegen komt en waar absoluut niets op aan te merken valt.