Food & transport

Eindelijk internet gevonden, bij ons hotel in Penang. Gisteren namiddag aangekomen in Penang. We hadden een vlucht met Air Asia voor 44,- Euro per persoon, vanaf Bangkok naar Penang met een Boeing 737-300. 2 Knappe stewardessen en een purser. Het was een oud toestel met Engels en Spaanse aanduidingen, van buiten als nieuw. Nog voor ons vertrek op het vliegveld, kwamen de zuurstofmaskers van de passagiers precies achter ons tevoorschijn en bij aankomst, direct na landen, hetzelfde maar dan bij de passagiers, precies voor ons. Konden we het tenminste van vlakbij bestuderen. Zo veel gevlogen nog nooit gezien en nu zelfs 2 keer en dat vinden we voorlopig genoeg.

Op onze laatste dag in Bangkok zijn we naar Ko Kred, een eiland op de Chao Praya River geweest. We hebben voor de bus gekozen en het werd uiteindelijk een rit van een uur en dat 38 Eurocent per persoon in een Air Cond. bus. De rit was heel erg boeiend en laat maar weer zien hoe eindeloos uitgestrekt Bangkok is. Het eindstation van bus 505 is Pakkred en vanaf hier dachten we over te steken met een pontje, echter de mede passagiers stuurden ons naar een Longtailboat. Zo'n ding met heel veel plankjes achter elkaar voor 2 personen en soms wel met een V8 motor als aandrijving. Die dingen scheuren blerrend door het water en het krijgt al gauw een James Bondfilm karakter.
Het eiland zelf vonden we nog saaier dan Marken, dus snel weer terug naar de bewoonde wereld.
Het schijnt er in de weekenden veel levendiger te zijn.

Op de eerste dag in Bangkok troffen we een bejaarde hond lang uit slapend aan op een van de trappen van het Skytrain (BTS) station bij ons om de hoek. Toen we 's avonds terug kwamen lag hij er nog, precies zo. Er leven veel zwerfhonden in Bangkok en die hebben een "hondenleven".
De volgende dag was hij er weer en kon ik hem verblijden met een knakworst en een plak ham, welke ik weggestopt heb voor hem, tijdens ons ontbijt in het hotel. De volgende dag weer en ik kreeg nog een opgestoken duim van een Thaise voorbijganger. Ik zag dat hij een tumor had in de buurt van zijn oksel, bovendien was hij al aardig op leeftijd.

Eten is nog steeds een probleem voor mij in Azie, niet voor mijn wederhelft :-) Zij vind het moeilijk kiezen tussen al dat lekkers en ik vind het ook moeilijk kiezen, want er valt niets voor mij te kiezen. Wel heb ik de befaamde Durian Bangkok gegeten, al was het maar een paar hapjes en meerdere malen Tjendol gegeten, wat in het Thais ook tjendol heet. Verder heb ik Rambutan, Duku, Longan, Djeruk Bali (Sinaasappel zo groot als een kleine voetbal) en druiven gegeten.
Ben al langs Gateaux House geweest voor de lekkerste Ice Lemon Tea en heerlijke broodjes.
Lekker ijs gegeten bij Swensen en 's avonds heerlijk Italiaans gegeten in een prachtige entourage, bij een van de meest luxueuze warenhuizen op Chidlom.

Heel veel gitaarwinkels gezien met heel veel exclusieve gitaren. We gaan daar zeker veel tijd aan besteden, zodra we weer terug zijn in Bangkok.
We hebben ons haar laten knippen. Doen we hier altijd. Je haar wordt 2 keer gewassen en een derde keer behandeld met conditioner. Heerlijke hoofdmassage en daarna ga je op de stoel, waar je of door een vrouw of een man wordt geknipt. Dit allemaal voor de prijs van 200,- baht of te wel 4,- Euro. Vorig jaar deden we het ook, een paar etages lager, maar toen kostte een "blanke" het dubbele. Als ze Christine zien denken ze dat ze Thais is, maar kan geen boe of bah terug zeggen. Haar truukje bestaat er uit met een groot bedrag te betalen, zonder verder vragen te stellen en ze krijgt altijd goederen of diensten voor de lokale prijs. De kappers bestonden uit zeer jonge lui, die uiterst bekwaam en heel erg voorkomend waren. Vakwerk!

In Penang kan ze wel haar woordje doen. Hier wonen 3 etnische groepen. De Maleiers, Chinezen en de Tamils. Christine spreekt Maleisch, Chinees en Engels, dus het lukt altijd wel. In het Maleisch is het aantal Indonesische woorden toegenomen.
Vandaag zijn we even naar het Batu Ferringhi strand geweest. Wel een groot avontuur, want we gingen met een grote bus uit de jaren '60.
Het strand zelf is niet zo bijzonder. Wel zijn er Paragliders, Jetski's en squads. Onze ogen zijn natuurlijk verwend met de mooie stranden van Thailand.
Ons hotel hier in Penang heeft een heel mooi uitzicht over de zee. We kunnen de boten zien varen. Gisteren dachten we lekker te kunnen gaan slapen, maar rond 12 uur brak er een herrie uit tot diep in de nacht. Hier werd Merdeka Day (Onafhankelijkheidsdag) gevierd. We keken door het raam en zagen fraai vuurwerk en feestvierende inwoners, die toeterend door de straten reden, vaak met vlaggen zwaaiend.